Doğru Kişi

Adliye binasının önünden hızla uzaklaşan o siyah camlı arabanın gölgesi, Gece’nin yüreğine ilk kez gerçek bir korku tohumu ekmişti. Pamir’in "Artık tehlike senin için de başladı" sözleri kulaklarında çınlıyordu. Kendini bir anda hayatında hiç görmediği, adını bile bilmediği insanların hedef tahtasında bulmuştu.

"Burada duramayız," dedi Pamir, Gece’nin kolundan hafifçe tutarak onu kalabalığın arasına doğru yönlendirirken. "Seni takip etmelerine izin veremem. Benimle gelmek zorundasın."

Gece kolunu hızla geri çekti. "Seninle hiçbir yere gelmiyorum! Ben sadece mahkemede doğrunun ne olduğunu söyledim ve görevim bitti. Şimdi evime gidiyorum."

Pamir durdu, derin bir iç çekti. Gözlerindeki o çaresiz ama korumacı ifade Gece’nin adımlarını durdurdu. "Gece, o adamlar için senin adalete inanıp inanmaman önemli değil. Onların kusursuz planını bozdun. Beni hapse tıkıp üzerimdeki her şeyi alacaklardı. Şimdi dışarıdayım ve o anahtar hala bende. Yani hala sendeki o anahtarın peşindeler."

Gece, az önce Pamir’in avucuna bıraktığı eski metal anahtarlığa baktı. "Bu sadece bir anahtarlık değil, değil mi? Ne saklıyorsunuz siz?"