Doğru Kişi

Gece'nin sorusu, eski kütüphanenin loş ışığında asılı kaldı. Dışarıdaki gök gürültüsü, odadaki sessizliği daha da derinleştiriyordu. Pamir, masadaki anahtarlığa bakarken derin bir nefes aldı; gözlerindeki o çaresiz ama öfkeli ifade yeniden canlanmıştı.

"Sonra..." dedi Pamir, sesi pürüzlüydü. "Babam bu kumpas belgesini adli makamlara teslim etmeye hazırlandığı gece ortadan kayboldu. Şirket, onun bir kazaya kurban gittiğini söyledi ama ben gerçeği biliyorum. O kaza süsü verilmiş bir infazdı. Babam ölmeden hemen önce bana bu anahtarlığı ulaştırmayı başardı. Üzerindeki bu semboller, o sahtekarlık belgelerinin asıllarının saklandığı gizli bir kasanın şifresi."

Gece, önündeki masaya biraz daha yaklaştı. Hukukçu kimliği, içindeki o adalet duygusunu tamamen ateşlemişti. "Yani holding, babanın bu belgeleri birine bıraktığından şüpheleniyordu. Bu yüzden seni hapse tıkıp üzerindeki her şeyi almak istediler..."

"Evet," dedi Pamir, Gece'nin gözlerinin içine bakarak. "Ama adliyedeki o duruşmada sen benim suçsuz olduğumu, o gece olay yerinde bile bulunmadığımı kanıtlayana kadar... Sen onların oyununu bozdun Gece. Şimdi o siyah camlı araba sadece benim değil, senin de peşinde. Çünkü o kasayı açabilecek tek şey bu anahtar ve onlar belgelerin yerini bildiğimizi sanıyorlar."