İntizar

Herkes farklı hayatlar yaşıyordu.

Bir aile evine ekmek alamaz haldeyken başka bir aile ise dolabını tıka basa doldurabiliyordu. Küçük bir çocuk dünyanın kötülüklerinden habersiz olsa da başka bir çocuk o kötülüklerin içine doğmuş oluyordu.

Siz düzgün bir hayat yaşarken gözünüz çevrenizde ki insanların ne halde olduğunu görmeyebilirdi. Kendi sevincinize öyle kapılırdınız ki dikkat edemezdiniz.

Ve sonra sanardık. Onu iyi sanmıştım, bir sorun yok sanmıştım. İnsanlar sizden görmenizi istemediği taraflarını sakladığında sizde kafanızdan o insanın iyi olduğunu, her şeyin yolunda olduğunu düşünürdünüz.

Eğer şanslıysanız bunu bir şekilde öğrenir ve onu iyileştirebilirdiniz. Ama eğer şanssızsanız her şey için geç olurdu, artık iyileştirebileceğiniz insan sizin yanınızda olamazdı.

Şanssız olan bendim. Geç kalmıştım. Sanarak geçirdiğim günler şimdi sırtıma yük olmuştu. Şans eseri bulduğum o video benim yüzüme birçok gerçeği vurmuştu aslında. Zamanında farkına varamadığım o gerçekler.

Hava aydınlanalı birkaç saat olmuştu. Aklımdan geçen sorular, gözyaşlarım, bazı anıları hatırlamam yüzünden gözüme uyku girmemişti. Tek yaptığım yatağıma uzanmak ve kıvrıldığım yerde düşüncelere dalmak olmuştu.

Düşünüyordum. Babamın ölmeden önce ki hallerini hatırlıyordum. Ortam ne kadar eğlenceli olursa olsun soyutlanıp düşüncelere daldığı halleri gözümün önündeydi. Gece su içmeye kalktığımda uyumadığını, çalışma odasından çıkmadığını hatırlıyordum.