Kağıt Üstündeki Yabancı

Merdivenleri nasıl çıktığımızı, odanın kapısının nasıl kapandığını hatırlamıyordum. Bildiğim tek şey; Yankı’nın kucağında, onun o yakıcı tenine dokunurken alkolün getirdiği o baş dönmesinin yerini bambaşka bir sarhoşluğa bıraktığıydı. Beni yatağın üzerine usulca bıraktığında, mavi gözleri karanlıkta bile parıl parıl parlıyordu. Üzerindeki gömleğin düğmelerini tek bir hamlede koparırcasına açıp yere attı.

Nefes nefeseydik. Yankı, üzerime doğru eğilip ellerini iki yanımdan yatağa sabitlediğinde, aramızdaki o tehlikeli çekim artık tamamen patlamaya hazır bir bomba gibiydi.

"Melis..." diye fısıldadı, sesi hiç olmadığı kadar boğuk ve arzulu çıkıyordu. "Bu anın sahte olmadığını söyle. Yarın uyandığında benden nefret etmeyeceğini söyle."

Cevap vermek yerine ellerimi onun çıplak omuzlarına yerleştirdim ve onu kendime doğru çektim. Dudaklarımız yeniden buluştuğunda bu kez aceleci değil, sanki birbirimizi tamamen ele geçirmek ister gibi derin ve tutkuluydu. Yankı’nın elleri vücudumda gezinirken, tenimin her bir santiminin alev aldığını hissediyordum. Boynumdan aşağıya, köprücük kemiklerime inen ıslak öpücükleri içimdeki tüm savunma mekanizmalarını yok ediyordu. O an dünya durmuştu; ne holdingdeki kriz ne de zorunlu evliliğimiz umurumda değildi. Sadece o ve ben vardık.

Yankı’nın elleri elbisemin fermuarına uzandı, dokunuşları tenimi yakıp kavururken ikimiz de tamamen birbirimizin içinde kaybolmak üzereydik. Aramızdaki o sert, tutkulu nefes sesleri odayı dolduruyordu.

Tam her şeyin kontrolünü tamamen kaybettiğimiz, o geri dönüşü olmayan sınır çizgisini geçmek üzere olduğumuz an, sessizliği yırtan bir ses yükseldi.