Kağıt Üstündeki Yabancı

Yankı elindeki telefonu cebine koyup bana doğru bir adım attığında, gözlerimde biriken o zehirli yaşları elimin tersiyle sildim. Sırtımı duvara yaslamış, öfkeden tir tir titriyordum. Az önce tenimi yakan o adamın, saniyeler önce başka bir kadına "güzelim" deyişi kulaklarımda çınlıyordu.

"Melis, dinle beni. Gitmiyorum," dedi Yankı. Sesi hiç olmadığı kadar çaresiz ve panik doluydu.

"Git!" diye bağırdım, sesim odayı yırtarak geçti. "Git o kadına! Bana dokunma, sakın!"

Yankı sözlerimi hiç umursamadı. Aramızdaki mesafeyi tek bir hamlede kapatıp kollarını etrafıma sardı. Beni göğsüne öyle bir bastırdı ki, nefesim kesildi. Kurtulmak için göğsünü yumrukladım, omuzlarını tırnakladım ama o devasa bir duvar gibi beni sarıp sarmalamaya, sakinleştirmeye çalıştı. Başımı göğsüne bastırıp saçlarıma dudaklarını kondurdu.

"Bitti, yemin ederim bitti," diye fısıldadı boğuk bir sesle. "Bırakmayacağım seni. Hiçbir yere gitmiyorum."

Tam o esnada, gecenin bu yarısında aşağıdan büyük bir gürültü koptu. Dış kapının kırılırcasına açılma sesi tüm evde yankılandı. Yankı’nın yüzü anında kireç gibi bembeyaz oldu. Alt kattan topuklu ayakkabı sesleri ve histerik bir kadın çığlığı yükseldi.

"Yankı! Neredesin Yankı! Aç şu kapıyı!"