Kağıt Üstündeki Yabancı

Aylin’in yaka paça evden atılmasının üzerinden saatler geçmişti ama salondaki o barut kokusu hala havada asılıydı. Odanın kapısını Yankı’nın yüzüne sertçe kapatıp kilitlediğimden beri yatağın kenarında oturmuş, boşluğa bakıyordum. Alkolün damarlarımdaki etkisi tamamen çekilmiş, yerini uykusuzluğun ve bitmek bilmeyen bir öfkenin getirdiği o keskin baş ağrısına bırakmıştı.

Gözlerimi her kapattığımda, o kadının bana savurduğu hakaretler ve Yankı’nın telefondaki o panik dolu ses tonu zihnime batıyordu. Beni bu eve, kendi karanlığına hapsetmişken dışarıda başka bir hayatın provasını yapıyordu demek.

Aynada darmadağın olmuş saçlarıma, tırnaklarımın arasındaki o kavga izlerine baktım. İçimden bir ses ne kadar doğru bir şey yaptığımı fısıldasa da, mantığım gururumun aldığı o derin yarayı sarmaya yetmiyordu. Ona olan öfkem, sadece Aylin’e değil, beni bu çelişkinin ortasında bırakan Yankı’nın kendisineydi.

Sabahın ilk ışıkları odaya sızarken, üzerimdeki o zümrüt yeşili saten elbiseyi hırsla çıkarıp yere fırlattım. Banyoya girip sıcak suyun altında, sanki tenime değen o sahte dokunuşları temizlemek ister gibi dakikalarca kaldım. Aynanın karşısına geçtiğimde artık ağlayan, çaresiz o kız yoktu. Saçlarımı sıkıca ensede topladım, üzerime gri, salaş bir kazak ve siyah bir tayt geçirdim. Yüzüme en mesafeli, en duvar gibi ifademi yerleştirip aşağı indim.

Merdivenlerin son basamağına geldiğimde duraksadım.