Kağıt Üstündeki Yabancı

Dışarıdan gelen o kulakları tırmalayan fren sesleri ve korumaların bağırışları, aramızdaki o gerilimli sessizliği bir anda darmadağın etmişti. Yankı, belindeki silaha uzandığı an o sırılsıklam aşık adam gitmiş, yerine gözlerinden ölüm fışkıran o karanlık iş insanı gelmişti.

"Melis, yukarı çık ve kapıyı kilitle!" diye kükredi, sesindeki o otoriter ton tartışmaya kapalıydı.

"Çıkmıyorum!" dedim, inatla yerimden kıpırdamayarak. Korkuyordum, kalbim göğsümü delecek gibi çarpıyordu ama onu o kadının karşısında tek başına bırakmak, içimdeki o gururlu kadına yedirebileceğim bir şey değildi.

Yankı bana cevap vermeye fırsat bulamadan, salonun devasa cam kapısı büyük bir gürültüyle patladı. İçeri savrulan cam kırıkları mermer zeminde çınlarken, kapıda elinde silahla duran Aylin’i ve arkasındaki üç iri yarı adamı gördüm. Aylin’in dünkü o darmadağın halinden eser yoktu; gözleri tamamen kararmış, deliliğin eşiğine gelmiş bir kadın gibi bakıyordu. Saçlarının benim tarafımdan yolunmuş hırsını, elindeki silahın namlusunda taşıyor gibiydi.

"Yankı!" diye bağırdı Aylin, sesi kulaklarımı tırmalayarak. "Beni o korumalara yaka paça attırmanın bedelini ödeyeceksiniz! Beni bu sürtük için mi bıraktın?"