Kağıt Üstündeki Yabancı

Bölüm 14•

Kalp Atışı

Tema:

Dün geceki o çatışmanın, patlayan silahların ve dökülen cam kırıklarının ardından ev tam bir sessizliğe gömülmüştü. Odama kapanmış, yatağın üzerinde dizlerimi kendime doğru çekmiş oturuyordum. Yankı’nın beni korumak için hiç düşünmeden kurşunların önüne atılışı zihnimde dönüp duruyordu. Ona kızgındım, kırgındım ama içimdeki o buz dağının da yavaş yavaş çatırdadığını hissediyordum.

Öğlene doğru odamın kapısı hafifçe çalındı. Cevap vermedim. Kapı yavaşça açıldı ve Yankı içeri girdi.

Üzerinde bu kez o resmi takım elbiseleri yoktu. Siyah bir sweatshirt ve kot pantolon giymişti, saçları hafifçe dağılmıştı. Gözlerindeki o sırılsıklam aşık, pişman bakış doğrudan gözlerime kenetlendi. Elinde, üzerinde benim en sevdiğim çilekli milföy pastasından bir dilim olan küçük bir tabak vardı.

"Melis..." dedi, sesi o kadar yumuşak ve pürüzlüydü ki içim titredi. Yanıma doğru adımlayıp yatağın kenarına, aramızda mesafe bırakarak oturdu. Tabağı komodinin üzerine bıraktı. "Dünden beri hiçbir şey yemedin. Lütfen, benim için olmasa bile kendin için bir şeyler ye."

"Aç değilim," dedim, sesimi ne kadar duygusuz tutmaya çalışsam da o eski katılık kalmamıştı.

Yankı derin bir nefes aldı. İlk defa o aşılmaz kibirli omuzlarını tamamen indirmişti. "Biliyorum, bana çok kızgındısın. Haklısın da... Ama seni bu koca evde, bu kapalı duvarlar arasında böyle darmadağın görmek beni kahrediyor. Hadi, üstüne kalın bir şeyler al. Gidiyoruz."

"Nereye?" diye sordum kaşlarımı çatarak.

"Sadece güven bana," dedi, gözlerimin içine adeta yalvararak bakarak.

Yarım saat sonra, Yankı’nın arabasında sahile doğru sürüyorduk. Arabanın içi sessizdi ama bu kez o sessizlik bizi boğmuyordu. Yaklaşık bir saatlik yolculuğun ardından, İstanbul’un o kalabalığından uzak, dalgaların hırçınca kıyıya vurduğu sessiz ve tenha bir sahil kasabasına geldik. Deniz kokusu arabanın açık camından içeri dolarken içimdeki o ağır yükün hafifçe hafiflediğini hissettim.

Arabayı deniz kenarına çekip indik. Hava biraz serindi. Ben rüzgardan dolayı hafifçe ürperip kollarımı birbirine doladığım an, Yankı anında kendi üzerindeki o kalın siyah hırkayı çıkarıp omuzlarıma bıraktı. Hırkadan yayılan o tanıdık odunsu koku beni sarıp sarmalarken, göz göze geldik.

"Teşekkür ederim," diye fısıldadım, bakışlarımı kaçırarak.

Denize nazır, kayalıkların hemen yanındaki küçük bir ahşap iskeleye doğru yürüdük. Yan yana oturduk, bacaklarımızı iskeleden aşağı, denize doğru salladık. Dalgaların sesi aramızdaki tüm o kötü anıları yutup götürüyor gibiydi.

Yankı bir süre sadece denizi izledi, ardından cebinden küçük, kadife bir kutu çıkardı. Kutuyu açtığında içinden göz kamaştırıcı, zarif bir pırlanta kolye çıktı. Bir feda edilme simgesi olan o evlilik yüzüğünün aksine, bu kolye çok başkaydı.

"Bu ne?" diye sordum, kalbimin ritmi hızlanırken.

"Bu, Karahan holdinginin gelinine verilen bir hediye değil, Melis," dedi Yankı, bana doğru dönerek. Büyük, sıcak eliyle benim titreyen elimi kavradı. Parmakları parmaklarımın arasına kenetlendiğinde, bu kez kaçmadım. "Bu, kalbini paramparça ettiğim o kadından özür dileme şeklim. Dün gece sen o kurşunların arasında yerdeyken, eğer sana bir şey olsaydı benim de orada öleceğimi anladım. Ben hayatımda hiç kimseye böyle hissetmedim. Aylin geçmişte kalan büyük bir hataydı ama benim geleceğim de, gerçeğim de sensin. Yalvarırım beni tamamen silme."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları