Kağıt Üstündeki Yabancı

Şöminenin o hırçın alevleri yerini sakin, çıtırdayan bir köze bırakmıştı. Dağ evinin devasa camlarından içeri sızan ilk sabah ışıkları, şöminenin önündeki o beyaz halının üzerinde birbiriyle kenetlenmiş bedenlerimizi aydınlatıyordu. Başım hala Yankı’nın o güçlü, çıplak göğsünün üzerindeydi. Onun düzenli kalp atışlarını dinlemek, dün geceki o sansürsüz yangından sonra ruhuma inanılmaz bir huzur üflüyordu.

Yankı’nın büyük eli, sanki rüyada olup olmadığını kontrol etmek ister gibi usulca sırtımda, belimin kıvrımlarında gezindi. Tenimde bıraktığı o yakıcı dokunuşların izleri hala sızlıyordu ama bu sızı hayatta olduğumu, ilk defa gerçekten birine ait olduğumu hissettiriyordu.

Başımı hafifçe kaldırıp ona baktığımda, o aşılmaz mavi gözlerinin çoktan açıldığını ve beni izlediğini gördüm. Gözlerinde dün geceden kalan o yoğun arzunun ehlileşmiş, tamamen aşka teslim olmuş sıcacık bir hali vardı.

"Uyanmanı istemiyordum," diye fısıldadı Yankı. Sesi uykudan ve dün geceki nefes nefese haykırışlarımızdan dolayı pürüzlü, acayip derecede çekiciydi. Eğilip dudaklarını yeniden şakağıma kondurdu. "Seni böyle göğsümde izlemek, hayatım boyunca hissettiğim en gerçek şey."

Hafifçe gülümsedim ve elimi onun kaslı göğsünde gezdirip sırtındaki tırnak izlerime dokundum. "Demek o sert, acımasız Yankı Karahan romantik bir adama dönüşebiliyormuş," dedim muzipçe.