Kağıt Üstündeki Yabancı

Yankı’nın arabası, Emir’in konum attığı o lüks ve gözlerden uzak restoranın önüne yanaştığında içimdeki o heyecanlı kıpırtıyı bastıramıyordum. Defne ve Emir... Bu iki ismin yan yana gelmesi bile başlı başına bir olayken, bir de üzerine holdingdeki sızıntı krizini çözmüş olmaları kafamda onlarca soru işareti doğuruyordu.

Yankı arabayı park edip bana doğru döndü. Mavi gözlerinde hala dün geceden kalan o sıcak, sırılsıklam aşık bakış vardı. Elini uzatıp yanağımı usulca okşadı, parmak uçları boynumdaki o yeni pırlanta kolyeye değdi.

"Hazır mısın güzelim?" diye fısıldadı. Sesindeki o yumuşak ton, içimi eritmeye yetiyordu. "Baldızının karşısında heyecandan bayılma sakın."

"Asıl sen ortağının karşısında şok olma," diyerek gülümsedim.

Arabadan indik. Yankı, her zamanki o sahiplenici tavrıyla elini belime yerleştirdi ve beni kendine doğru çekti. Restoranın deniz manzaralı, loş ve korunaklı arka bahçesine doğru ilerledik. Köşedeki masaya gözüm çarptığı an olduğum yerde kalakaldım.

Defne ve Emir yan yana oturmuş, önlerindeki kahve fincanlarıyla birbirlerine bakarak gülüşüyorlardı. Emir, o her zamanki çapkın ve umursamaz tavrından sıyrılmış, Defne’nin anlattığı bir şeye büyülenmiş gibi bakıyordu. Defne ise beni gördüğü an bar taburesinden fırlar gibi ayağa kalktı.