Kağıt Üstündeki Yabancı

Malikânenin koridorlarında dün geceden kalan o yoğun ve baş döndürücü aşk kokusu hala etkisini sürdürüyordu. Ertesi sabah mutfakta Yankı ile kahve fincanlarımızı yudumlarken, kapıdan içeri giren Defne ve Emir’in arasındaki o tatlı gerilim gözümden kaçmadı. Emir, her zamanki o hırslı ve çapkın gülüşüyle Defne’ye yaklaşmaya çalışıyor, ama Defne elindeki portakal suyu bardağıyla onu sürekli mesafede tutuyordu.

Emir, tezgahın arkasından Defne’nin beline sarılmak için hamle yaptığında, Defne bir adım geri çekilip parmağını ona doğru salladı.

"Orada dur bakalım Emir bey," dedi Defne, sesindeki o dik ve muzip tonla. "Dün gece holdingi kurtarmanın heyecanıyla bir anlık bir teslimiyet olmuş olabilir ama benden öyle kolay kurtulamazsın. Benim lügatımda öyle evlenmeden, kurallar olmadan bu işler kalıcı olmaz. Kısacası, evlenmeden olmaz!"

Emir, duyduğu bu cümle karşısında bir anlık şok yaşasa da, dudaklarının kenarındaki o hırslı tebessüm daha da büyüdü. Yankı ise bar taburesinde otururken gürültülü bir kahkaha attı.

"Görüyorsun ya ortak," dedi Yankı, mavi gözlerini bana çevirip sırılsıklam aşık bir bakış fırlatarak. "Yılmaz kadınlarını elde etmek öyle kolay değildir. Bedelini ödemen gerekiyor."