Kağıt Üstündeki Yabancı

O korkunç bulantı dalgasıyla banyoya koştuğum gecenin sabahında, içimdeki o şüphe bir çığ gibi büyümüştü. Yankı holdingdeki acil bir imza işi için erkenden çıkmak zorunda kalmıştı ama giderken bile alnımdan öpüp, "Doktoru malikâneye çağırayım, rengin hala solgun," diye üstelemişti. Onu zor bela ikna edip göndermiştim çünkü eğer düşündüğüm şey doğruysa, bunu bir doktor reçetesinden değil, kendi gözlerimle öğrenmek istiyordum.

Yankı çıkar çıkmaz Defne’yi odama çağırmıştım. Durumu ona çıtlattığım an gözleri yuvalarından fırlamış, korumalardan gizli bir şekilde en yakın eczaneden o küçük beyaz kutuyu alıp eve koşmuştu.

Şimdi ise banyonun mermer tezgahına dayanmış, kalbimin göğüs kafesimi döven o deli ritmini dinleyerek tezgahın üzerindeki küçük plastik çubuğa bakıyordum. Defne kapının önünde sabırsızlıkla tırnaklarını kemiriyordu.

"Abla! Çıktı mı? Ne olur bir şey söyle, meraktan çatlayacağım burada!" diye seslendi, sesi kapının arkasından boğukça geliyordu.

Yavaşça teste doğru eğildim. Önce belirgin, koyu kırmızı tek bir çizgi belirdi. Nefesimi tuttum. Tam o anda, saniyeler içinde o ilk çizginin hemen yanına, önce silik, ardından giderek netleşen ikinci bir kırmızı çizgi daha yerleşti.

Çift çizgi.