Kağıt Üstündeki Yabancı
Müjde Ne Peki?
O korkunç bulantı dalgasıyla banyoya koştuğum gecenin sabahında, içimdeki o şüphe bir çığ gibi büyümüştü. Yankı holdingdeki acil bir imza işi için erkenden çıkmak zorunda kalmıştı ama giderken bile alnımdan öpüp, "Doktoru malikâneye çağırayım, rengin hala solgun," diye üstelemişti. Onu zor bela ikna edip göndermiştim çünkü eğer düşündüğüm şey doğruysa, bunu bir doktor reçetesinden değil, kendi gözlerimle öğrenmek istiyordum.
Yankı çıkar çıkmaz Defne’yi odama çağırmıştım. Durumu ona çıtlattığım an gözleri yuvalarından fırlamış, korumalardan gizli bir şekilde en yakın eczaneden o küçük beyaz kutuyu alıp eve koşmuştu.
Şimdi ise banyonun mermer tezgahına dayanmış, kalbimin göğüs kafesimi döven o deli ritmini dinleyerek tezgahın üzerindeki küçük plastik çubuğa bakıyordum. Defne kapının önünde sabırsızlıkla tırnaklarını kemiriyordu.
"Abla! Çıktı mı? Ne olur bir şey söyle, meraktan çatlayacağım burada!" diye seslendi, sesi kapının arkasından boğukça geliyordu.
Yavaşça teste doğru eğildim. Önce belirgin, koyu kırmızı tek bir çizgi belirdi. Nefesimi tuttum. Tam o anda, saniyeler içinde o ilk çizginin hemen yanına, önce silik, ardından giderek netleşen ikinci bir kırmızı çizgi daha yerleşti.
Çift çizgi.
Elim gayriihtiyari karnıma gitti. İçimde, o kadar plaza savaşının, Aylin’in kurşunlarının ve atlattığımız tüm o karanlık günlerin ardından küllerinden doğan minicik bir mucize vardı. Yankı Karahan ile bizim sahte başlayan hikayemiz, şimdi dünyaya bırakacağımız en gerçek canla mühürleniyordu.
Banyonun kapısını hızla açtım. Defne yüzümdeki o şok ve mutluluk karışımı ifadeyi gördüğü an çığlık atmamak için elleriyle ağzını kapattı. "Abla... Doğru mu?" diye fısıldadı gözleri dolarak.
"Hamileyim Defne..." dedim, sesim titrerken. "Yankı baba oluyor."
Defne boynuma atlayıp bana sımsıkı sarılırken, hıçkırıklarının arasından "Yılmaz kadınları bu dünyaya çok güçlü bebekler getirecek desene!" diye mırıldandı.
Akşamüstü olduğunda, malikânenin büyük yemek salonunda devasa bir hazırlık vardı. Hem dünkü zaferimizi kutlamak hem de Defne ve Emir’in o ani evlilik kararını resmiyete dökmek için aileleri yemeğe davet etmiştik. Babam ve annem masanın bir ucunda gururla otururken, Yankı’nın babası ve aile büyükleri de diğer taraftaydı. Emir ve Defne yan yana oturmuş, Emir’in o hırslı ve çapkın bakışları altında Defne’nin kurallarını, yani "evlenmeden olmaz" şartını büyük bir ciddiyetle ailelere açıyorlardı.
"Biz en kısa sürede, öyle çok uzatmadan bu nikah işini halletmek istiyoruz efendim," dedi Emir, sesindeki o kararlı ve hırslı tınıyla babamın gözlerinin içine bakarak. "Defne’yi bekletmeye niyetim yok."
Babam gururla gülümsedi. "Hayırlı uğurlu olsun oğlum, biz zaten sizin arkasındaki o duruşu gördük," diyerek onay verdi.
Masadaki bu neşeli evlilik sohbeti akıp giderken, Yankı’nın gözleri sürekli bendeydi. Sabahki halime göre yanaklarıma gelen o hafif pembeliğin farkındaydı ama hala içindeki o sırılsıklam aşık endişeyi atamamıştı. Elini masanın altından uzatıp çıplak dizimi kavradı, parmak uçlarıyla tenimi usulca okşadı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 14 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları