Kağıt Üstündeki Yabancı

Bölüm 26•

Direniş

Tema:

Silahın o soğuk, ölümcül namlusu tam karşımda dururken, zaman saliselerle ölçülebilecek bir yavaşlığa büründü. Adamın yüzündeki o iğrenç, zafer kazanmış gülümseme içimdeki o anne olma içgüdüsünü ve Yılmaz kadınlarının o damarlarında akan asil öfkeyi tetikledi. Korku, yerini saniyeler içinde cayır cayır yanan bir koruma güdüsüne bırakmıştı. Karnımdaki o minik mucizeye, bizim o küllerden doğan aşkımızın meyvesine kimsenin dokunmasına izin veremezdim.

"Abla!" diye çığlık attı Defne, arkamdaki o mermer tezgahın köşesine sinerken.

"Yankı Karahan bu eve döndüğünde, hiçbirinizi nefes alırken bulamayacak!" diye kükredim, sesimdeki o dik ve meydan okuyan tonla adamın gözlerinin içine bakarak.

Tam adam tetik parmağını hareket ettireceği sırada, malikânenin patlayan cam kapısından içeri adeta fırtına gibi iki gölge daldı.

Yankı ve Emir!

Tersaneye giden yolun sahte olduğunu ve asıl hedefin ev olduğunu anladıkları an, o lüks spor arabayı adeta uçurarak geri dönmüşlerdi. Yankı’nın o devasa gövdesi salona adım attığı an, o aşılmaz mavi gözlerinde gördüğüm şey saf bir cinayetti.

GÜM! GÜM! GÜM!

Yankı, elindeki simsiyah silahtan çıkan kurşunlarla namlusunu bana doğrultan adamı saniyeler içinde göğsünden vurarak yere serdi. Adam acı bir feryatla geriye doğru savrulurken, Emir de bir kaplan gibi diğer iki adamın üzerine atlamıştı. Emir’in gözlerindeki o durdurulamaz intikam hırsı, Defne’yi tehlikede gördüğü an tam bir vahşete dönüşmüştü; adamın elindeki silahı tek bir hamlede kırıp onu yere yapıştırdı.

Salondaki o kısa ama kanlı arbede, saniyeler içinde Karahan veliahtlarının tam zaferiyle sonuçlandı. Yerde kanlar içinde yatan adamların iniltileri, dışarıdaki bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun sesine karışıyordu.

Yankı, elindeki silahı yere fırlatıp deli gibi bana doğru koştu. Dizlerinin üzerine çöküp titreyen büyük elleriyle yüzümü, omuzlarımı kavradı. O holdingleri yöneten, dünyayı dize getiren acımasız lider, karşımda sırılsıklam aşık ve korkudan tir tir titreyen bir çocuğa dönüşmüştü.

"Melis... Güzelim, ne olur söyle, bir şey oldu mu? Bebeğimiz... Sen..." diye haykırdı, sesi arzudan ve ölümcül korkudan boğuklaşmış bir halde.

Ellerimi onun o ıslak, kirli sakallı yüzüne koydum. "Biz iyiyiz sevgilim. Kadınlar öyle kolay yıkılmaz," diye fısıldadım, gözlerimdeki o gururla.

Yankı, bu sözlerimle birlikte başını karnıma yasladı, hıçkırık benzeri derin bir nefes alarak ellerimi sımsıkı öptü. Ardından ayağa kalktı, beni ve arkadaki Defne’yi gövdesiyle tamamen sararak koruma altına aldı.

O sırada Emir de yerdeki adamın saçlarından tutup başını arkaya doğru eğmişti. Sesi pürüzlü, nefes nefese ve tehlikeliydi. "Kim gönderdi lan sizi? Vedat’ın arkasındaki o asıl gölge kim, söyle!" diye kükredi Emir, adamın boğazına sarılarak.

Yerdeki adam acı içinde inlerken, kanlı dudaklarının kenarıyla iğrenç bir şekilde sırıttı. "Savaş... daha yeni başlıyor Karahanlar," diye mırıldandı. "Asıl büyük patron holdingin tam göbeğinde oturuyor."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları