Kağıt Üstündeki Yabancı

Silahın o soğuk, ölümcül namlusu tam karşımda dururken, zaman saliselerle ölçülebilecek bir yavaşlığa büründü. Adamın yüzündeki o iğrenç, zafer kazanmış gülümseme içimdeki o anne olma içgüdüsünü ve Yılmaz kadınlarının o damarlarında akan asil öfkeyi tetikledi. Korku, yerini saniyeler içinde cayır cayır yanan bir koruma güdüsüne bırakmıştı. Karnımdaki o minik mucizeye, bizim o küllerden doğan aşkımızın meyvesine kimsenin dokunmasına izin veremezdim.

"Abla!" diye çığlık attı Defne, arkamdaki o mermer tezgahın köşesine sinerken.

"Yankı Karahan bu eve döndüğünde, hiçbirinizi nefes alırken bulamayacak!" diye kükredim, sesimdeki o dik ve meydan okuyan tonla adamın gözlerinin içine bakarak.

Tam adam tetik parmağını hareket ettireceği sırada, malikânenin patlayan cam kapısından içeri adeta fırtına gibi iki gölge daldı.

Yankı ve Emir!

Tersaneye giden yolun sahte olduğunu ve asıl hedefin ev olduğunu anladıkları an, o lüks spor arabayı adeta uçurarak geri dönmüşlerdi. Yankı’nın o devasa gövdesi salona adım attığı an, o aşılmaz mavi gözlerinde gördüğüm şey saf bir cinayetti.