Kağıt Üstündeki Yabancı

Yankı ve Emir’in o fırtına gibi içeri dalıp tetikçileri saniyeler içinde alt etmesinin ardından malikânede silah sesleri bıçak gibi kesilmişti. Gelen polisler ve ambulanslar yerdeki adamları yaka paça götürürken, dışarıdaki o bardaktan boşanırcasına yağan yağmur adeta üzerimizdeki tüm o karanlığı yıkayıp götürüyordu.

Yankı, elimi bir an bile bırakmıyor; Emir ise çoktan sakinleşmiş, Defne’yi göğsüne çekmiş saçlarını kokluyordu. Bu eve yapılan son saldırı olmuştu çünkü kazandığımız bu kesin zaferle düşmanlarımızın kalıntıları tamamen temizlenmişti.

Yankı, yüzümü ellerinin arasına alıp o mavi gözlerini gözlerime dikti. "Bu ev bitti Melis," dedi, sesi o boğuk ve sırılsıklam aşık tonundaydı. "Sizin canınızı tehlikeye atan bu duvarların arasında bir saniye bile kalmayacağız. Yarın bambaşka bir hayata uyanıyoruz."

Ertesi sabah, holdingin tüm o karmaşasını ve eski malikânenin barut kokan anılarını tamamen arkamızda bırakmıştık. Yankı, her şeyi öyle hızlı organize etmişti ki, kendimizi Boğaz’ın tam kenarında, havuzlu ve devasa bahçesi olan bembeyaz, ultra lüks yeni bir sarayda bulmuştuk. Burası öyle huzurluydu ki, bahçedeki kuş sesleri içimdeki o hamilelik huzursuzluğunu bir anda silip götürdü.