Kağıt Üstündeki Yabancı

O soğuk, karanlık evdeki ilk sabahıma, pencerelere vuran şiddetli yağmurun sesiyle uyandım. Yabancı bir odada, yabancı bir yatakta geçirdiğim ilk gece boyunca gözüme doğru dürüst uyku girmemişti. Üzerimdeki ağırlıktan kurtulmak ister gibi hızla yataktan kalktım. Dün gece o lanet gelinliği üzerimden çıkarıp fırlattıktan sonra giydiğim eşofmanlarımla odadaki aynanın karşısına geçtim. Gözlerimin altı çökmüş, tenim solmuştu. Ama bakışlarımdaki o kırgınlık, yerini yavaş yavaş kök salan bir öfkeye bırakıyordu.

Aşağıdan gelen tıkırtıları duyduğumda derin bir nefes alıp odayı terk ettim. Merdivenlerden yavaş adımlarla inerken, evin o griden ve siyahtan ibaret olan ruhsuz salonu beni yine aynı kasvetle karşıladı.

O, mutfaktaki bar tezgahına yaslanmış, elindeki kahve kupasıyla dışarıdaki fırtınayı izliyordu. Üzerine çok şık, koyu renk bir takım elbise giymişti. Ceketinin düğmeleri açıktı, saçları her zamanki gibi kusursuzdu. Sanki dün gece o nikah masasında hayatımı mahveden adam o değilmiş gibi son derece sakin ve rahat görünüyordu.

Adım seslerimi duyduğunda başını bile çevirmedi. Kahvesinden bir yudum alıp, "Erkencisin," dedi. Sesi sabaha ait bir mahmurluk taşımıyor, aksine bir emir kipi gibi soğuk çıkıyordu.

"Bu evde rahat bir uyku uyuyabileceğimi sanmıyordun herhalde," dedim, mutfak tezgahına doğru yürürken. Kendime bir bardak su doldurdum ama ellerimin titremesine engel olamadım.

Yavaşça bana doğru döndü. Gözlerini kıstı, beni yukarıdan aşağıya o kibirli bakışlarıyla süzdü. "Bu eve alışsan iyi edersin. Çünkü uzun bir süre buradasın."

"Alışmayacağım," dedim doğrudan gözlerinin içine bakarak. "Bu kapıdan çıkıp gideceğim günü iple çekeceğim."

Yankı hafifçe gülümsedi. O sinir bozucu, insanı çileden çıkaran alaycı gülümsemesi yine yüzündeydi. Bardağını tezgaha bırakıp bana doğru bir adım attı. "O gün çok uzak, Melis. Şimdi bunları bırak da beni dinle. Bugün ailelerimizin evine yemeğe gidiyoruz. Yeni evli, mutlu çift rolünün ilk sahnesi."