Kağıt Üstündeki Yabancı

Yerde ne kadar öylece oturdum, zaman nasıl geçti bilmiyordum. Göz yaşlarım yanaklarımdan süzülüp üzerimdeki o basit eşofmanın kumaşına damlarken, bu evin sessizliği beni diri diri gömüyordu. Kendimi hiç bu kadar kimsesiz, hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim.

Tam o sırada, yukarıdan gelen ayak sesleri sessizliği bıçak gibi kesti.

Hızla ellerimin tersiyle gözlerimi sildim ve doğruldum. Onun karşısında ağlarken görünmek, zayıflığımı ona göstermek isteyeceğim son şeydi. Başımı kaldırdığımda Yankı’yı gördüm. Üzerindeki o resmi takım elbiseyi çıkarmış, yerine siyah bir tişört ve gri bir eşofman giymişti. Saçları hafifçe dağılmıştı. Merdivenlerin son basamağında durdu, yerdeki halime ve kızarmış gözlerime baktı.

Yüzünde bir anlık, çok hafif bir duraksama oldu. Sanki içindeki o buz dağından bir parça kopmuş gibi baktı bana, ama saniyeler içinde o bildiğim maskesini geri taktı.

"Yerde ne yapıyorsun?" dedi. Sesi sabaha göre daha alçak ama yine de mesafeliydi. "Odan yukarıda."

"Seni ilgilendirmez," dedim, sesimin titremesini gizlemeye çalışarak ayağa kalkarken. "Bu evde nerede duracağıma da sen karar veremezsin."