Kağıt Üstündeki Yabancı

Dün gecenin yorgunluğu ve mutfakta uğradığım o duygu patlaması yüzünden, hayatımda ilk defa bu evde derin bir uykuya dalmıştım. Pencereden sızan sabah güneşi yüzüme vururken, gözlerimi açmak istemiyordum. Rüyada gibiydim. Ta ki yüzümün kenarında, yanağıma hafifçe dokunan yabancı ve sıcak bir esinti hissedene kadar.

Gözlerimi yavaşça araladım. Karşımda, yatağımın kenarına oturmuş, dirseğini dizine dayamış bana bakan Yankı’yı görmeyi kesinlikle beklemiyordum.

Üzerinde her zamanki jilet gibi takım elbiselerinden biri yoktu; siyah bir tişört giymişti ve saçları hafifçe alnına düşmüştü. Mavi gözlerinde dün geceki o öfkeli adamdan eser yoktu. Bana öyle tuhaf, öyle çözemediğim, derin bir sakinlikle bakıyordu ki bir an nefesimi tuttum. Beni uyandırmak için ne bağırmıştı ne de sarsmıştı. Sadece başucumda durup uyanmamı beklemişti. Aramızdaki bu sessiz an, kalbimin teklemesine yetti.

Beni izlediğini fark edince boğazını temizledi ve o her zamanki mesafeli ama bu kez biraz daha yumuşak çıkan sesiyle konuştu:

"Uyanmıyordun," dedi, hafifçe geriye çekilerek. "Neredeyse seni burada bırakıp gidecektim."

Hızla doğruldum, üzerimdeki yorganı göğsüme kadar çektim. "Ne işin var odamda? Ve saat kaç?"

"Saat on bir," dedi, ayağa kalkıp ellerini ceplerine koyarken. "Dün gece holdingin davet günü olduğunu söylemiştim. Büyük bir gövde gösterisi olacak. Basın, iş ortakları, herkes orada. Bir saate çıkmamız gerekiyor. Hadi, kalk."