Kağıt Üstündeki Yabancı

Dün geceki o fırtınalı davetin ardından eve döndüğümüzde, aramızdaki o görünmez duvarların tamamen sarsıldığını hissetmiştim. Yankı sabah erkenden holdingdeki kriz toplantıları için çıkmıştı. Ev yine o bildiğim gri, sessiz kasvetine bürünmüştü ve benim yalnızlıktan canım fena halde sıkılıyordu. Bu koca evde tek başıma oturup duvarları izlemekten çıldırmak üzereydim.

Daha fazla dayanamayıp telefonuma sarıldım. Benim bu hayattaki en büyük neşe kaynağım, canım kız kardeşim Defne’yi aradım.

"Defne, ne yapıyorsun? Ne olur bana gel, yalnızlıktan öleceğim burada," dedim telefonu açar açmaz.

Defne, o her zamanki hayat dolu, cıvıl cıvıl sesiyle, "Abla! Vallahi ben de seni arayacaktım, nasıl özledim belli değil. Hemen geliyorum!" dedi.

Yaklaşık bir saat sonra kapı çaldı. Kapıyı açtığımda Defne, o kocaman gözleri ve yüzündeki sıcacık gülümsemeyle karşımda duruyordu. Üzerinde kot bir ceket, altında spor ayakkabılarıyla o kadar doğal ve bu eve o kadar ait olmayacak kadar neşeliydi ki, ona sarıldığım an içimdeki tüm sıkıntı dağıldı.

"İnanmıyorum abla, burası ev mi şato mu? Ama biraz fazla karanlık değil mi?" diyerek salona geçti.

"Sorma Defne, sahibine çekmiş işte," dedim gülerek. Mutfağa geçip ona en sevdiği kahveden hazırladım. Salondaki büyük koltuğa karşılıklı kurulup dedikoduya, eski günleri yâd etmeye başladık. Defne’nin o bitmek bilmeyen enerjisi, günlerdir ruhumu sıkan bu evi bir anda neşeli bir yuvaya çevirmişti.