Kağıt Üstündeki Yabancı

Mutfaktaki o tatlı telaş ve kahve kokulu sohbet, akşamın ilk saatlerine kadar uzanmıştı. Defne ve Emir sanki yıllardır birbirini tanıyor gibiydiler; aralarındaki o çekim o kadar doğaldı ki, Yankı ile bizim aylardır kuramadığımız o rahat köprüyü saniyeler içinde inşa etmişlerdi.

Nihayet gitme vakti geldiğinde, Emir kapının önünde Defne’ye döndü. Gözlerindeki o hayran bakış davetteki flörtöz adamdan çok uzaktı; tamamen teslim olmuş gibiydi.

"Defne," dedi, sesindeki o kibar tonla. "Bu kahve sohbetini en kısa zamanda tekrarlamak istiyorum. Tabii senin için de uygunsa?"

Defne yanaklarının kızarmasını gizlemeye çalışarak hafifçe gülümsedi. "Benim için de çok keyifliydi Emir. Haberleşiriz."

Emir ve Defne kapıdan çıkıp gittiklerinde, ev bir anda eski sessizliğine gömüldü. Ama bu sefer o sessizlik kasvetli değildi. İçeride, mutfakta Yankı ile ikimiz baş başa kalmıştık. Bar tezgahının üzerinde duran boş fincanlara bakarken, arkamdan yaklaşan adım seslerini duydum.

Yankı, aramızdaki o mesafeyi tamamen kapatarak tam arkamda durdu. Sırtım onun göğsüne değecek kadar yakındı. Nefesinin sıcaklığını boynumda hissettiğimde içimin ürperdiğini hissettim.