Kağıt Üstündeki Yabancı
Bozulan Büyü
Mutfaktaki o tatlı telaş ve kahve kokulu sohbet, akşamın ilk saatlerine kadar uzanmıştı. Defne ve Emir sanki yıllardır birbirini tanıyor gibiydiler; aralarındaki o çekim o kadar doğaldı ki, Yankı ile bizim aylardır kuramadığımız o rahat köprüyü saniyeler içinde inşa etmişlerdi.
Nihayet gitme vakti geldiğinde, Emir kapının önünde Defne’ye döndü. Gözlerindeki o hayran bakış davetteki flörtöz adamdan çok uzaktı; tamamen teslim olmuş gibiydi.
"Defne," dedi, sesindeki o kibar tonla. "Bu kahve sohbetini en kısa zamanda tekrarlamak istiyorum. Tabii senin için de uygunsa?"
Defne yanaklarının kızarmasını gizlemeye çalışarak hafifçe gülümsedi. "Benim için de çok keyifliydi Emir. Haberleşiriz."
Emir ve Defne kapıdan çıkıp gittiklerinde, ev bir anda eski sessizliğine gömüldü. Ama bu sefer o sessizlik kasvetli değildi. İçeride, mutfakta Yankı ile ikimiz baş başa kalmıştık. Bar tezgahının üzerinde duran boş fincanlara bakarken, arkamdan yaklaşan adım seslerini duydum.
Yankı, aramızdaki o mesafeyi tamamen kapatarak tam arkamda durdu. Sırtım onun göğsüne değecek kadar yakındı. Nefesinin sıcaklığını boynumda hissettiğimde içimin ürperdiğini hissettim.
"Kardeşin," dedi, sesi fısıltı gibi ama acayip derecede derinden geliyordu. "Emir’in kimyasını tamamen altüst etti. Onu hiç böyle görmemiştim."
Yavaşça ona doğru döndüm. Tezgahta kalan boş fincanlardan birini elime alıp, "Defne böyledir," dedim, gözlerimi onun mavi gözlerine dikerek. "Girdiği her yeri aydınlatır. Bu evi bile..."
Yankı’nın bakışları anında ciddileşti. Elini tezgaha, hemen kalçamın yanına koyarak beni kendi alanına hapsetti. Gözleri yüzümde, dudaklarımda gezindi. "Bu ev zaten bir süredir karanlık değil Melis," dedi, sesi boğuklaşmıştı. "Sen farkında değilsin ama attığın her adımla, o inatçı duruşunla bu evin her köşesini ateşe veriyorsun."
"Yankı..." dedim, nefesim kesilir gibi olmuştu. "Biz seninle neyiz? Ne dostuz, ne düşmanız..."
Yankı bana doğru bir adım daha attı. Dudakları neredeyse dudaklarıma değecekti. O an ne bir kural vardı aramızda ne de o nefret ettiğim kâğıt üzerindeki imza. Sadece ikimizin de inkâr edemediği o tehlikeli yangın vardı.
"Ne olduğumuz umurumda değil," diye fısıldadı Yankı, gözlerini gözlerime kenetleyerek. "Tek bildiğim, artık senden uzak duramadığım."
Tam o esnada Yankı’nın cebindeki telefon acı acı çalmaya başladı. Araya giren bu sesle ikimiz de adeta bir rüyadan uyanır gibi sarsıldık. Yankı öfkeyle bir nefes verip geri çekildi, telefonunu cebinden çıkardı. Ekrana baktığında yüzündeki o büyüleyici adam anında yok oldu; çenesi kasıldı, gözleri eski buz dağına dönüştü.
Arayan babasıydı.
Telefonu açtı, kulağına götürdü. Tek bir kelime bile etmeden sadece karşı tarafı dinledi. Dinledikçe yüz hatlarının ne kadar sertleştiğini, ellerinin nasıl yumruk olduğunu görebiliyordum. Holdingde ters giden çok büyük bir şeyler vardı.
Telefonu kapattığında bana döndü. Gözlerindeki o az önceki yoğun bakış gitmiş, yerine acımasız bir gerçeklik gelmişti.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 16 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çokk iyi olmyş
BAK ÇOCUK SENİ VALLA KOMAYA SOKARIM
Yorum
Yorum bulunamadı.