Kağıt Üstündeki Yabancı

Bölüm 9•

Kontrolsüz Yangın

Tema:

Yankı’nın evden çıkışının üzerinden saatler geçmişti ama ne arayan vardı ne soran. Televizyondaki son dakika haberlerinde Karahan Holding ile ilgili dönen spekülasyonları gördükçe içimdeki o kötü his katlanarak büyüyordu. Babamın şirketi, benim feda edildiğim o anlaşma, Yankı ile aramızda yeni başlayan o isimsiz bağ... Her şey bir pamuk ipliğine bağlıymış gibi sallanıyordu.

Evdeki o ağır, boğucu sessizlikle daha fazla baş edemedim. Salondaki büyük içki dolabına doğru yürüdüm. Normalde hiç tarzım olmayan, sert bir içki şişesini ve kristal bir kadehi alıp koltuğa geçtim.

Kadehi ketum bir hırsla doldurdum. İlk yudum boğazımı yakarak mideme indiğinde gözlerimi kapattım. İçimdeki korkuyu, belirsizliği ve en çok da Yankı’nın giderken gözlerinde gördüğüm o buz gibi mesafeyi uyuşturmak istiyordum. Bir kadeh, bir kadeh daha derken, zaman mefhumunu tamamen kaybettim. Alkol kanıma karıştıkça başım dönüyor, içimdeki o korkak kız yerini her şeyi ateşe vermek isteyen cesur bir kadına bırakıyordu.

Gece yarısını çoktan geçmişti. Dış kapının açılma sesini ve Yankı’nın yorgun adım seslerini duydum.

Ayağa kalkmaya çalıştım ama başımın dönmesiyle koltuğun kenarına tutunmak zorunda kaldım. Elindeki kadehle birlikte salona giren Yankı’ya baktım. Ceketini çoktan atmıştı, gömleğinin üst düğmeleri açıktı ve gözlerinde saatler süren o krizin getirdiği muazzam bir yorgunluk vardı.

Beni elinde içki kadehiyle, darmadağın bir halde görünce adımları anında yavaşladı. Mavi gözleri karardı.

"Melis?" dedi, sesi yorgunluktan pürüzlü ve boğuk çıkmıştı. "Sen ne yapıyorsun bu saatte? Ne bu halin?"

"Seni bekliyordum," dedim, alkolün etkisiyle sesim normalden daha yavaş ve cüretkar çıkmıştı. Kadehi masaya sertçe bıraktım, çıkan ses salonda yankılandı. Ona doğru sarhoş adımlarla yürümeye başladım. "Şirketteki o kriz ne oldu? Babamın hayatını mahvettiğiniz yetmedi, şimdi sıra benimkinde mi?"

Yankı derin bir nefes alıp alnını ovdu. "Sana evde kalmanı ve hiçbir şeye karışmamanı söylemiştim. Sarhoş musun sen?" diyerek bana doğru bir adım attı, beni tutmak ister gibi ellerini uzattı.

"Sarhoş değilim!" diye bağırdım, göğsüne doğru yürüyüp ellerimi o sert göğsüne vurdum. Ama bu sefer öfkeden değil, içimdeki o yoğun duyguların patlamasından ağlıyordum. "Sadece nefret ediyorum. Bu evden, bu sessizlikten, beni bir eşya gibi burada bırakıp gitmenden... En çok da senden nefret ediyorum Yankı Karahan!"

Yankı iki eliyle birden bileklerimi kavradı. Beni durdurmak, sakinleştirmek istiyordu ama gözlerindeki o yorgun ifade, yerini anında dün geceki o tehlikeli parıltıya bıraktı. "Yeter, Melis," diye fısıldadı, yüzünü yüzüme yaklaştırarak. Kokusu, alkolün kokusuna karıştı. "Kes şunu."

"Kesmeyeceğim!" dedim nefes nefese. Alkolün verdiği o inanılmaz cesaretle gözlerinin tam içine, o aşılmaz mavi okyanusa baktım. "Beni buraya hapsettin. Beni kendine alıştırdın. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi arkandaki o duvarların arkasına saklanamazsın."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

mirakertenkele04
@mirakertenkele04•4 ay önce

ayol yavaşşşşş

Silinmiş yorum•4 ay önce

Bu yorum silinmiştir