Gece Treni

Mert’in nefesi kesildi.

Camın dışındaki adam gerçekten babasına benziyordu.

Aynı siyah mont.

Aynı yüz.

Aynı yara izi.

“Bu imkânsız…” diye fısıldadı.

Kız hızla onu camdan çekti.

“Bakma!”

“Ama o babam!”

“Hayır,” dedi kız sertçe. “Tren sana görmek istediğin şeyi gösteriyor.”

Dışarıdaki insanlar hareket etmeye başladı.

Yavaşça raylara doğru ilerliyorlardı.

Yüzleri artık daha net görünüyordu.

Bazılarının gözleri yoktu.

Bazılarının yüzü tamamen karanlıktı.

Ama hepsi gülümsüyordu.

Tren aniden sert şekilde fren yaptı.

METALİN çığlığı bütün vagonu doldurdu.

Hoparlör yeniden çalıştı:

“Kayıp İstasyon’a ulaştık.”

Vagon kapıları kendiliğinden açıldı.

Dışarıda eski bir istasyon vardı. Tabelalar paslanmıştı. Işıklar kırmızı yanıyordu.

Ama istasyonda tek bir tren görevlisi bile yoktu.

Sadece sis vardı.

Ve uzaktan gelen fısıltılar…

Takım elbiseli adamdan geriye hiçbir iz kalmamıştı.

Mert yutkundu.

“Burada ne oluyor?”

Kız derin nefes aldı.

“Bu tren normal insanları taşımaz.”