Gece Treni

Yaratık rayların üstünde insan olmayan bir hızla koşuyordu.

Kemiklerinden gelen çıtırtılar istasyon boyunca yankılanıyordu.

Mert korkuyla geri çekildi.

“BU ŞEY NE?!”

Kız ayağa fırladı.

“Kapıları kapatın!”

Yaşlı kadın ağlayarak koltuğun altına saklandı. Takım elbiseli adamın oturduğu yer ise hâlâ boştu.

Yaratık birkaç saniye içinde trene ulaştı.

Ve cama çarptı.

CAM çatladı.

Mert donup kaldı.

Yaratığın yüzü gerçekten yoktu. Derisinin olması gereken yerde yalnızca hareket eden karanlık vardı.

Sonra yaratık camın diğer tarafında başını eğdi.

Sanki Mert’i inceliyordu.

Bir anda bütün istasyondan aynı ses yükseldi:

“Varis…”

Mert’in kalbi hızlandı.

“Ne dediler?”

Kızın yüzü soldu.

“İmkânsız…”

Trenin ışıkları kırmızıya döndü.

Hoparlör cızırtıyla çalıştı:

“Tehlike tespit edildi.”

Birden vagonun tavanından siyah zincirler sarktı.

Zincirler yaratığın boynuna dolandı ve onu camdan geriye çekti.

Yaratık korkunç bir çığlık attı.

Ama yalnız değildi.

Sislerin içinden onlarca yüzsüz yaratık daha çıkıyordu.

Hepsi trene doğru yürüyordu.

Mert geri geri gitti.