Gece Treni

Mert’in bütün vücudu gerildi.

Karanlığın içinden gelen ses babasının sesiydi.

Aynı ton.

Aynı sakinlik.

“Mert…”

Kız hemen önüne geçti.

“Sakın gitme.”

“Ama bu babam olabilir!”

“Bu tren insanların zihniyle oynar.”

Kapının içindeki karanlık hareket etti.

Sonra bir el ortaya çıktı.

İnsan eli.

Titreyen bir ses duyuldu:

“Oğlum… yardım et…”

Mert’in gözleri doldu.

Yıllardır babasını arıyordu.

Polisler bulamamıştı.

Kimse ne olduğunu bilmiyordu.

Ve şimdi…

Belki gerçekten oradaydı.

Mert yavaşça kapıya doğru yürüdü.

Kız kolunu tuttu.

“Dinle beni. Son vagona girenlerin çoğu kaybolur.”

“Ya gerçekten babamsa?”

Kız cevap veremedi.

Tren bir anda sert şekilde sarsıldı.

Dışarıdaki yüzsüz yaratıklar hâlâ camlara vuruyordu.

Yan camlardan biri kırıldı.

Uzun siyah bir kol içeri uzandı.

Yaşlı kadın çığlık attı.