Gece Treni

Mert donup kaldı.

Karanlığın içindeki kırmızı gözler yavaşça ona yaklaşıyordu.

Leyla geri çekildi.

“Kapıyı kapat!”

Ama kapı hareket etmiyordu.

Sanki içerideki şey onu tutuyordu.

Trenin ışıkları tekrar titredi.

Hoparlörden bozuk bir ses yayıldı:

“Yolcu… bulundu…”

Karanlığın içinden uzun bir siluet çıktı.

İnsan şeklindeydi ama kolları olması gerekenden uzundu. Derisi kül rengindeydi ve gözleri karanlığın içinde kırmızı kor gibi yanıyordu.

Yaratık başını eğdi.

“Mert…”

Bu kez ses gerçekten babasının sesiydi.

Mert’in kalbi sıkıştı.

“Sen… nesin?”

Yaratık birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra boğuk bir sesle konuştu:

“Tren bizi değiştiriyor.”

Leyla bağırdı:

“Ona inanma!”

Bir anda yaratık ileri atıldı.

Mert refleksle geri sıçradı. Yaratığın eli koltuğu tek darbede parçaladı.

Metal ikiye ayrıldı.

Leyla cebinden küçük bir işaret fişeği çıkardı ve yaratığa fırlattı.

Kırmızı ışık vagonu doldurdu.

Yaratık acıyla çığlık attı.

İlk kez korkmuş gibi görünüyordu.

Leyla Mert’in kolunu tuttu.

“Koş!”