Eren’in bana gösterdiği fotoğraftaki kadın, üniversiteyi dört yıl boyunca birlikte okuduğum, aynı odayı paylaştığım en yakın arkadaşımdan başkası değildi. Üstelik bir nick name kullanıyordu.
Eren, telefonunda gösterdiği kadına şaşkın şaşkın bakarken, benim şaşkınlığımı anlatamayınca kaşlarını kaldırdı:
“Tanıdığın biri mi? Fotoğraf sende şok etkisi yarattı.”
Ona bu kadının arkadaşım olduğunu söyleyip söylememe arasında kalmıştım. Emre bana yarışlarda herkesin bir mahlas veya başka adlar kullandığını söylemişti. Şüphesiz, bu tehlikeli yarışlara katılan arkadaşımı korumak için, gerçek ismini açığa çıkmamalıydım.
“Yok, sadece çok ilgi çekici bir kadın, pembe giymiş,” dedim. Eren’in bu yalana inanmasını umuyordum.
Evet, pembe çok seviyor, hatta lakabı Pembe Panter’di. Ama böyle tatlı, pembiş pembiş giyip şirin görünmesine bakmayın; yarışlarda aşırı hırslıydı. Onu bizim ekibimize katılmak için çok çaba sarf etmiştim.
“Diğerleri bir saat içinde burada olur,” diyerek telefonundaki resmi kapattı ve hâlâ yüzümden silinmeyen şok ifademe bakıp tepkimi anlamaya çalıştı.
Hemen dikkatini dağıtmak için sordum:
“Gerçekten lakabı Pembe Panter mi?”
Dört yıl boyunca İngiliz Edebiyatı okuduğum arkadaşım Büşra, pembe rengini sevmeyen, oldukça sert ve mesafeli biriydi. Oysa şimdi, sarı saçlarında pembe balyajlar, pespembe kıyafetler ve motoruyla tamamen farklı ve sevimli bir görünüşteydi. Üstelik illegal motor yarışlarında yarışıyor ve iyi de bir ünü vardı.
Yeni arkadaşımın bu farklı görüntüsünü beynimde oturmaya çalışırken, yeni yarışçılarla ve en yakın arkadaşımla yüzleşmek için son bir saati iple çekiyordum.
Saat akşam 10’u gösterdiğinde, ana yoldan motor sesleri yükselmeye başladı. Eren, Emre ve ben sesleri duyunca ayaklandık, dükkanın kapısını açıp yeni dostlarımızı beklemeye başladık.
Emre yavaşça yanıma yaklaşıp,
“Heyecanlı mısın abla? Buraya gelen sekiz kişiye üç ay sürecek yarışlar boyunca teknik desteği sen vereceksin. İlk işinin illegal yarışçıların tamircisi olması seni heyecanlandırıyor dur,” deyip pişmiş kelle gibi sırıtıyordu.
Elimin tersiyle vurmamak için kendimi zor tutup gözlerimi devirdim. Bu çocuk her şeyin bir oyundan ibaret olduğunu sanan bir ergenden başka bir şey değildi.
Ben tamirhanede dikilirken, motorcular içeri rahatça girebilsin diye Eren ve Emre dükkanın girişindeki iki kapıyı tamamen açıyor, gelenlere motorlarını koyacakları yerleri gösteriyorlardı.
Nihayet sekiz motorun hepsi dükkana girip park edildikten sonra kapıları kapattık.
Karşımda duran sekiz motorcu; siyah kasklı, siyah deri ceketi giymiş yedi erkek ve full pembe giyinmiş arkadaşım Büşra, pembe deri ceketi ve motorundaki rengarenk çıkartmalarla diğerlerinden ayrılmış şekilde duruyordu.
Herkes teker teker motorlarından inip kasklarını çıkardı. En sağda, uzun boylu, sarışın, kahverengi gözlü çocuk gülümseyip elini uzattı:
“Yasin,” dedi. Ben de ona aynı içten gülümsemeyle,
“Asya,” diyerek kendimi tanıttım. Ardından herkes tek tek maskesini çıkarıp isimlerini söyledi.
Büşra ise motorunun üstünde oturmuş, kollarını birbirine bağlamış şekilde beni izliyordu. Sanırım kim olduğumu bilmediğimi düşünüp, şok olmamam için kendini bana gösterip göstermemek arasında kararsızdı.
Bölüm Yorumları