Geçen hafta boyunca neredeyse günümün tamamı, yeni ekip arkadaşlarımın motorlarını modifiye etmek ve bana karşı önyargılarını gidermeye çalışmakla geçmişti. Ekipteki bütün erkeklerle anlaşamasak da, Büşra ve Eren sayesinde az da olsa bana ve yaptığım işe güvenmelerini sağlaya bilmiştim. Yavaş yavaş anlaşmaya başlamıştık. Yarışlar haftaya pazartesi başlayacaktı.
Her ne kadar Alfa hakkında çocuklardan bir şeyler öğrenmeye çalışsam da, hiç kimse onun gerçek kimliğini ya da tam olarak nerede yaşadığını bilmiyordu. Bu durum, işimi daha da zorlaştırıyordu. Yarışlar yaklaştıkça, belki babamın davasında bana ve Emre’ Ye yardım ederler düşüncesiyle, Kızıl Ejder’in eski üyelerinin nerede olduklarını araştırmaya başlamıştım. Ne Çağrı’dan ne de Burak’tan herhangi bir haber veya iz bulabilmiştim.
Bulabildiğim tek kişi Murattı. O da ne yazık ki üç yıldır komadaydı. Kafamdaki düşünceler her gün beni boğarken, bir yandan çalışıyor, bir yandan da gizli bir şekilde yarışlara katılma mı sağlayacak yolları arıyordum.
Büşra'nın, sabah babamın dükkanına koyduğu motorunun üstüne pembe şeritleri yerleştirmeye çalışırken, dükkanın kapısının büyük bir gıcırtıyla açılmasıyla başımı motorun sağ kaputunun yanından kaldırıp kapıya döndüm. Okul arkadaşım elinde bir torba dolusu abur cuburla yanıma doğru geliyordu. Yavaş adımlarla yaklaştı, dibime bağdaş kurup oturdu. Nasıl tepki vereceğini bilemez halde, önümdeki işime odaklanmaya çalıştım.
Büşra’ya kızgındım. İnsan, arkadaşından—hem de en iyi arkadaşından—nasıl olur da geceleri illegal yarışlara katıldığını saklardı? Bu düşünceler kafamı kemirirken, arkadaşımla yapacağım büyük tartışmanın provasını zihnimde tekrar tekrar oynatıyordum. Öte yandan, hiç istifimi bozmadan, Büşra’ya aldırmadan önümdeki işe odaklanmaya çalışıyordum. Bana yalan söylemişti. Bütün arkadaşlarımıza yalan söylemişti. Benim narin ve çıtkırıldım bildiğim dostum, yıllarca benden ve diğer arkadaşlardan habersiz ıssız yollarda illegal yarışlara katılmıştı.
Yüzümdeki soğuk ifadenin bozulmamasına özen gösterirken, Büşra’nın yanımda derin nefesler almasıyla başımı sabit tutup gözlerimi ondan tarafa çevirdim. O, nefes almaya devam etti ve sonra:
— Bana kızdın mı?
diye sordu.
Daha fazla dayanamayıp istemsizce sert bir şekilde çıktım:
— Yok canım, ne kızması… İnsan en yakın arkadaşının illegal yarışlarda yarışan bir motorcu olduğunu öğrenince tam olarak ne tepki vereceğini bilmiyor.
Büşra, ne tepki vereceğimi tam olarak anlamaya çalışırken, eline bir cips paketi alıp açmaya çalıştı. Ne kadar denerse denesin açamadı ve paketi bana uzattı. Sinirle ve bir hışımla paketi alıp kenarından açtım ve ona geri verdim.
Hırıltılı ve boğuk bir sesle konuşup cipsleri yerken bana baktı:
— Özür dilerim. Size bunu söyleyemezdim. Bu… bu yaptıklarımız illegal, farkındasın değil mi? Asya, yani biz illegal bir iş yapıyoruz. Bunu size nasıl açıklardım? Siz de başınızın belaya girmesinden korktum. Hem yarışlarda aslında gerçek kimliklerimizle bile yer almıyoruz ki. Yalan söylemiş bile sayılmam. Ben burada, bu yarışlarda, Büşra olarak değil, senin dört yıl beraber kaldığın dostun olarak da değil, “Pembe Panter” lakabıyla tanınan biri olarak yarışıyorum. Hem seninde bana kızıp trip atmaya da hakkın yok. Sen de bir haftalardır bu illegal işlerde bulunuyorsun. Üzgünüm.
Bölüm Yorumları