İlk etap yarışlar yarın başlayacaktı.
Geçen hafta Yıldırım’dan gelen mesajdan sonra, bütün hafta boyunca yarışmalara katılmanın bir yolunu arayıp durmuştum.
Büşrayla birlikte, yarışların gerçekleştiği yerlere nasıl giderilebileceğini araştırmaya başladık. Ancak yarış alanları son derece gizliydi; yerleri yarış günlerinde sürekli değiştiriliyor ve sadece yarışlara düzenli olarak katılanlara ya da yüksek meblağlarda bahis oynayan üst düzey insanlara bildiriliyordu.
Büşra, yarış alanına girişin yarışlar başlamadan dört saat önce gönderilen özel bir kodla yapıldığını söylemişti. Üstelik giriş saatinden birkaç saniye bile geç kalan biri, bir daha asla yarışlara kabul edilmiyordu.
Son bir haftadır tüm zamanımı, Büşra’nın bağlantılarını kullanarak bana da bir giriş kodu ayarlamaya çalışmasını izleyerek geçirmiştim. Nihayet öğleden sonra, acil buluşmamız gerektiğini söylemesiyle merkezdeki küçük bir kafeye gelmiş ve yaklaşık kırk dakikadır onu bekliyordum.
Kafenin kapısından içeri girdiğini gördüğümde, bir haftadır tuttuğum nefesi nihayet verdim.
Büşra ağır adımlarla benim oturduğum masaya doğru ilerlerken, içimden giriş biletimi ayarlayabildiğin umarak dua ediyordum. Yanıma geldi, karşımdaki tabureyi nazikçe çekip oturdu. Gözlerimi ondan ayıramıyor, ağzından çıkacak ilk kelimeyi bekliyordum.
Ama o…
Hiç acele etmedi.
Önce ikimize kahve ve tatlı sipariş etti. Ardından sanki hiçbir şey olmamış gibi, gayet sıradan bir ses tonuyla konuştu:
— “Eeee, nasılsın hayatım? Ne var ne yok bakalım.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
— “İyiyim… sen nasılsın?” diyebildim zorla.
Kayıtsız tavrı kafamı iyice karıştırmıştı. Dayanamayıp biraz yaklaştım, sesimi alçalttım.
— “Acil bir durum olduğunu söylemiştin.”
Büşra da sandalyede hafifçe öne kaydı, başını bana doğru eğdi.
— “Evet. Hem de çok acil.” diye fısıldadı.
Sabırsızlığım patladı.
— “O zaman söylesene! Meraktan ölmemi mi bekliyorsun?” diye istemsizce sesimi yükselttim.
Büşra önce etrafı süzdü, sonra tekrar bana döndü.
— “Sabır Sızlanıp durma. Çok yorgunum ve bence bir kahveyi de hak ettim.”
Bıkkınlıkla iç çektim.
— “Büşraaa!”
Daha fazla dayanamadı.
— “Off, tamam! Buldum. Bir şekilde hallettim.”
Kalbim hızla çarptı.
— “Gerçekten mi?” diye yine bağırdım.
Gözlerini devirdi, masanın altından bacağıma sertçe vurdu.
— “Sessiz ol!”
— “Ah! Acıttın!”
Bölüm Yorumları