Nihayet beklenen gün gelip çatmıştı. Bu akşam, gece yarısında yarışlar başlayacaktı. Elimdeki telefondan tekrar bana gelen koda bakıp iç geçirdim. Ardından ise, dün gece bana ulaşan bilinmeyen numaradan gelen mesajı tekrar tekrar okudum. Yıldırım Aksoy, benimle buluşmak istiyordu. “Bakalım neler saçmalayacak sın, Yıldırım… bey,” diye içimden geçirdim. Bir yanım, babamın katilini bile bile onunla buluşmaya gitmenin aptallık olduğuna inanıp kendime kızsam da, ne yazık ki bir yanım da ne söyleyeceğini merak edip gitmenin ve ağzından laf almanın daha makul olduğuna karar vermişti.
Kurallar basitti: Kim olduğumu kimse bilmemeli; hiç kimse benim orada olduğumu ve kiminle görüştüğümü bilmemeliydi.
Odamda bulunan yatağın tam karşısındaki boy aynasına bakıp iç geçirdim. Siyah saçlarıma, kahverengi gözlerime, salaş kıyafetlerime göz gezdirdikten sonra saçlarımı arkadan sıkıca toplayıp bir saç bonesinin ardına gizledim. Ardından, geçen haftalardan sipariş edip aldığım peruğu ve kıyafetleri dolabının en alt çekmecesinden çıkardım.
Kendime tanınmamak için uzun, gümüş renkte bir peruk, mor lensler, siyah kadife dantelli korse formunda bir yelek, siyah bol kargo pantolon ve altında siyah bağcıklı spor ayakkabılar almıştım. Her ne kadar hepsi gözüme aşırı abartı ve “ben buradayım, herkes bana baksın” der gibi gelse de, Büşra yarışmaya katılan kızların genelde rengarenk peruklar ve ağır makyajlarla kendilerini gizlediklerini; erkeklerin ise genelde yüzlerine maske takarak veya kimliklerini saklayarak yarışlara katıldıklarını söylemişti.
Bonenin üstüne peruğumu geçirip sıkıca tel tokalarla sabitledim, ardından yan tarafında birkaç tutam alıp perçem kestim. Önce düzleştiriciyle, sonra maşayla şekil verdim. İşim bitince, daha doğal gözüken peruğa bakıp iç geçirdim. Gümüş saçlar bana yakışmıştı. Şimdi sıra gözlerimdi: Yatağımın dibindeki şifonyerden lens kutusunu alıp önce sağ, sonra sol gözüme lensleri taktım. Biraz yanmaları geçtikten sonra gözlerimi açıp kontrol ettim. Gümüş saçlar ve mor lenslerle sanki fantastik bir romanın baş karakteri gibiydim; bu hoşuma gitmişti.
“Beklediğimden çok daha güzel olmuş,” diye düşündüm. Bu sefer de kıyafetleri giymeye başladım. Önce siyah sütyen, üstüne kadife ve dantelli yelek, altına siyah şort ve kargo pantolonumu geçirdim. Hazırlığım bittikten sonra aynada kendime iyice baktım.
Tam o sırada telefonuma gelen mesajla irkilip yatağımın üstündeki telefonu aldım. Gelen mesaj Büşra’dan geliyordu:
“Saat tam onikide giriş kapısında ol, sakın bir saniye bile geç kalma olur mu? 😉😉”
“Tamam. Merak etme! Şu an hazırlanıyorum. Sen de hazırlandın mı?”
“Evet, şuan pes pembeyim… Peki ya sen? Sana aldığımız peruk ve kıyafetler geldi mi?”
“Sen beni merak etme, hepsini giydim, sadece makyajım kaldı.”
“Ağır bir makyaj yap, kimse seni tanımasın; özellikle de kardeşin, Eren veya yeni ekip, kimseye fazla yaklaşma.”
“O iş bende, Emre, yarışırken onu izleyebilir miyim?”
Bölüm Yorumları