KIZIL EJDER
Bölüm 15•
Bölüm 15
Tema:
SAKIN BANA GÜVENME…
“Asya, sakın bana güvenme…”
Zihnimde bu cümle yankılanırken Yıldırım bir adım daha yaklaştı. Aramızda mesafe kalmamıştı; nefesini hissedebiliyordum.
“Asya,” dedi, alçak ama kararlı bir sesle. “Burada olmaman gerekiyor.”
İçimde bir şey koptu. Yıllardır bastırdığım ne varsa bir anda yüzeye fırladı.
“Bunu bana söylemeye hakkın yok,” dişlerimin arasından çıkardığım kelimeler. “Beni tanıdığını sanıyorsun ama tanımıyorsun.”
“Elimde değil… Sadece seni korumaya çalışıyorum.”
O söz bardağı taşıran son damla oldu. Yıldırım’a tokat attım, hızla kolundan kurtulup üç adım geriye çekildim. Tokadın sesi gecenin uğultusunda yankılandı.
Yıldırım olduğu yerde durdu. Eli yanağında, yüzünde önce şaşkınlık, sonra tuhaf bir sakinlik belirdi.
“Demek artık böyle tepki veriyorsun,” dedi kısık bir gülümsemeyle. “Değişmişsin.”
“Değişmek zorunda değildim!” diye bağırdım. İçimden, “Senin yüzünden kırıldığım yerleri onarmak zorunda kalan bendim… babamın yokluğunu…” diye geçirdim.
Bir süre sessizlik oldu.
“Ama beni dinle… Herkes gibi yargılamadan önce bir kez bile olsa sen beni dinle,” dedi.
Kalabalığın sesi uzaktan geliyordu ama etrafımızda görünmez bir duvar vardı.
Yıldırım elini yanağından indirdi, ciddi bir ifadeyle bana baktı.
“Bu iş sandığından büyük, Asya. Eğer burada kalırsan… seni bir daha kaybetmeyi göze alamam.”demesiyle,
Neden bahsettiğini tam anlayamasamda,
Kalbim hızla çarptı ama geri adım atmadım.
“Ben zaten kayboldum,” fısıldadım. “Şimdi ne istiyorsun benden?”
“Ne istiyorsun benden!” diye bağırdım.
Yıldırım çevremde yavaş adımlarla daireler çizmeye başladı. Başını, tepemizde kızıla boyanmış aya çevirip gözlerini ondan ayırmadı.
“Asya… neden buradasın? Eski okul arkadaşım neden gizli bir motor yarışında?”
Omuz silktim, gözlerimi ondan ayırmadan:
“Merak… Bir arkadaşım buradaki gizli dünyayı anlattı. Bende geldim. Şimdi kapılar kapanmadan yarış alanına girmeliyim.”
Koşar adımlarla giriş kapılarına doğru ilerledim; Yıldırım ise sessizce arkamdan beni takip ediyordu.
“Masken yok mu, Asya?” diye fısıldadı.
— “Hayır.”
— “Neden?”
— “Bu kılıkta kimse beni tanımaz. Maskeye ihtiyacım yok.”
-Ama ben tanıdım.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları