Kızıl Ejder Sokaklarda!
"Kızıl Ejder sokaklarda! Kızıl Ejder sokaklarda!"
İnsanlar hep bir ağızdan, Yıldırım’ı görür görmez; "Kızıl Ejder sokaklarda!" diye bağırmaya başlamışlardı.
Bir yandan etrafımdaki insanların bağırışlarını dinlemeye kendimi kaptırmış, diğer yandan etrafımdaki kalabalığı çözmeye çalışıyorken; Yıldırım’ın sağ kolumu tutup beni sertçe kendine doğru çekmesiyle afallayıp kendime geldim. Kaşlarımı çatıp sertçe ona doğru sinirle dönmemle:
"Dikkat et Asya!" deyip gözleriyle benim fark etmediğim ama neredeyse beni ezecek olan, hızla üzerime doğru motorlarını süren gruba baktı. Siyah motor kasklarının üstüne pelüş kurt kulakları yapıştırmış, yedi tane baştan aşağı siyah giyinmiş kişilerden oluşan gruba bakakaldım. Gözümde şaşkın ve eğlenmiş bir ifadeyle tekrar Yıldırım’a dönüp:
"Bana aradığım kişinin o grupta olmadığını söyle."lütfen,
"Ama onlardan biri."
"Yok artık! Alfa bu grubun lideri mi?" Diye sordum bu soruma ise,Yıldırım bu sefer gülümseyip dilini şaklatarak:
"Tam üstüne bastın," demesiyle ağzım maskenin altında bir karış açılmıştı. Ben daha farklı olurlar diye düşünüyordum.Diye söylenmemle daha çok eğlenmiş olacak ki, bana doğru eğilip:
"Ne bekliyordun ki; ellerinde tasmalarını sımsıkı tuttukları kurtlarla, vücutları tamamen dövmelerle kaplı etrafa korku salan bir avuç yaşlı dede mi?" deyip bir kaşını kaldırdı.
"Evet, aslına bakarsan tam da böyle bir grup bekliyordum."
"Ah, siz kızlar dış görünüşe çok önem veriyorsunuz."
"Tabii tabii, ne demezsin! Pekala, hangisi liderleri peki?" Yıldırım sorumu cevaplamadan önce hemen ilerimizdeki kalabalıkta birine selam verip, sakince bana bakıp"Bilmiyorum," dedi. Bunu söylemesiyle başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüş, sinirle gözüm kararıp Yıldırım'ın üstüne yürümemle ellerini kendine siper edercesine göğüs hizasına kaldırıp:
"Bana tokat atmadan önce bir dinle! Sen de görüşmeyeli ne kadar sinirli bir kız olmuşsun. Hem bak, sinirli olmak sana hiç yakışmıyor, erken yaşlanırsın, yapma böyle," diye söylense de iki elim çoktan havaya kalkmıştı. Ellerimle giydiği deri ceketin yakasından tutup Yıldırım’ı göz hizama doğru hızla çektim:
"Şimdi sen bana beni kandırdığını mı söyledin, yoksa ben mi yanlış anladım?" diye bağırdım.
Bağırmamla beraber, bizi fark etmeyenler bile fark edip bize doğru bakmaya başlamış ve pürdikkat ikimizin konuşmalarına kulak kesilmişlerdi. İnsanlar bize o kadar odaklanmıştı ki, etrafımızdaki yoğun ve kulak tırmalayan motor sesleri dinmiş; yanık lastik kokusu yavaş yavaş yerini etrafımızda bulunan ormandaki ağaçlardan yayılan çam kokusuna bırakmıştı.
Yıldırım etrafımızdaki insanlara aldırış etmeden, sımsıkı bir halde tutup çekiştirdiğim ceketinin yakasının üstündeki ellerimin üstüne ellerini koyup fısıldadı:
"Sakin ol! Buradaki insanlar hem birbirleriyle dost hem de düşmandır. En küçük bir kavgayı bile pürdikkat gözlemleyip ileride işlerine yarayacak kelimeleri süzüp, yarın sana karşı kullanmak üzere heybelerine doldururlar. Sadece bana odaklan ve beni dinle! Alfa’nın kim olduğunu bilmiyorum çünkü grup her yıl yarışlarda Alfa’yı, yani liderlerini değiştiriyor. Benim tanıdığım Alfa ve senin aradığın kişi aynı kişi de olabilir, olmayabilir de."demesiyle gözlerimdeki yaşlar hafifçe yanaklarıma düşmüştü. Yıldırım'ın sözlerini düşünmek için kendimi sakinleştirmeye çalıştım.Ardından,
Bölüm Yorumları