22. Bölüm
Motorumu parka doğru sürdüm. Lisemin yakınındaki parka varınca motorumu kenara çekip etrafımda Eren'i aramaya başladım. Gözlerim, geç kalmışlığın verdiği sinirle bir saatime bir de parkın etrafında sürekli geziniyordu.
Gözlerim parkta Eren'i bulamasa da ruhumun her zaman görmek istediği kişiyi bulup ona kenetlenmişti.
Parkın en sonundaki kamelyada, kalbimde sanki ilkbahar gelmişcesine çiçekler açtırıp kelebekler uçurtmayı başaran Asya'yı görmemle ne sinirim kalmıştı ne de ruhumu kamçılayan bir endişe. O kamelyada oturmuş kitabını okurken ben de onu izlemeye dalmıştım.
Koyu kahverengi, omuzlarına inen saçlarını, kitabı okurkenki gülümsemesini, gözlerinin kahvesini... Üstündeki siyah bady ve kot pantolon bile onda farklı duruyordu.
Tam dört yıldır, lise başladığı ilk günden beri böyleydi. Onu her gördüğümde; koridorda, kendi sınıfında, lisenin bahçesinde, her zaman oturduğu bankta... Onu gördüğümde far görmüş tavşan gibi donup kalıyordum.
Beni mest ediyordu. İşin garibi, okulda benim onu sevdiğimi bilmeyen veya fark etmeyen tek kişi de oydu. Dört yıldır niye kimsenin ona çıkma teklif etmediğini hiç sorgulamıyordu bile.
Bazen onun da benim onu gördüğüm ve sevdiğim gibi beni sevmesini istesem de beynim, Asya’nın okul birincisi olduğunu, benim ise işe yaramaz bir serseri olduğumu söyleyip kalbimin kapılarını zincirliyordu.
Ama bugünden sonra belki bir şansım olabilirdi. Bugünkü yarışı kazanırsak yüklü miktarda ekipçe ödeme alacaktık. O para, kendime yeni bir ev tutmama yetecek miktardaydı. Belki bir dershaneye yazılıp gelecek yılki üniversite sınavına bile hazırlanabilirim.
Kalbim, Asya’nın yanına gidip onu sevdiğimi söylemeyi haykırsa bile beynim, bulunduğum çukurdan çıkamadıkça onu da yanıma, kendi bataklığıma çekmenin bencilce olduğunu söyleyip duruyordu.
Bulunduğum yerden gözlerimi Asya'dan hiç ayırmadan sessizce mırıldandım:
“Seni seviyorum, Asya. Hem de ilk gördüğüm günden beri. Hem ne demiş Atilla İlhan şiirinde:
‘Ben aşk nedir bilmem!
Eski kafalıyım.
Bir seni bilirim.
Bir de adın geçince sıkışan kalbimi.’”
Ben kendi kendime mırıldanırken ne yanıma yaklaşan Eren'i ne de çiseleyen yağmuru fark etmiştim. Eren’in beni dürtmesiyle kendime gelip gözlerimi zorda olsa Asya'dan çevirdim.
Eren, bir bana bir de Asya'yı inceledikten sonra:
“O kız kim, Kaptan? Yoksa sevgilin mi?” diye sordu.
Sessizce yutkunup:
“Sevgilim değil, o benim canmânâm.” dedim.
Eren ise kaşlarını kaldırıp:
“O ne demek be! Hem hadi, geç kalıyoruz. Katılmamız gereken bir yarış var.” deyip beni motoruma doğru sürüklemeye başladı.
Motora binip yola çıktığımızda, motorun ve yağmurun sesini bastırmaya çalışarak Eren arkamdan bağırdı:
“Ne zamandan beri seviyorsun sen bu kızı?”
“İlk gördüğümden beri.”
“İlk gördüğünden beri mi?”
“Evet.”
“Peki, ilk ne zaman gördün?”
“Liseye ilk başladığım gün, okulun avlusunda.”
Bölüm Yorumları