Karanlıkta yürüyorum. Yürüdüğüm yolların üzeri kanla kaplı; etrafımdaysa giderek yoğunlaşan bir sis bulutu sarıyor. Ayaklarımın dibinde, simsiyah kandan oluşmuş bir gölet duruyordu.Korkuyla irkilip ayaklarımı geri çekiyorum ve koşmaya başlıyorum. Etrafıma bakıyorum; bir ses, bir nefes arıyorum… ama yok. Kimse yok. Ne bir ses, ne de tek bir soluk.
Gözlerimi gökyüzüne çeviriyorum. Güneş yok. Gündüz değil. Ay da yok. Bana yol göstermeleri için yıldızları arıyorum ama gökyüzünde tek bir yıldız bile yok. Yolumu bulamadan, oradan oraya savrularak koşuyorum.
Korkudan titriyorum. Bulunduğum yerden kaçıp kurtulmaya çalışıyorum ama başaramıyorum.
Sonra gözlerimden yanağıma usulca süzülen gözyaşlarını hissediyorum… ve uyanıyorum.
Etrafıma bakıyorum. Hâlâ otobüsteyim. Bütün yolcular uyuyor; nefesleri birbirine karışmış. Kendimi sakinleştirmeye çalışıp camdan dışarı bakıyorum.
Geri döndüğüm şehir, ufukta yavaş yavaş görünmeye başlıyor.
Anılarım bir film şeridi gibi gözlerimin önünden akıyor. Dört yıl olmuş bu şehirden gideli. Dört yıl olmuş hayatımın en karanlık gününü yaşayalı. O günü düşündükçe ağlamak istiyorum ama kendimi zor da olsa tutuyorum.
Üniversite sonuçları açıklandığında, istediğim bölümü kazandığımı öğrendiğim an koşa koşa ailemin yanına gitmiştim. Annemin ve babamın gözlerindeki mutluluğu görmüştüm. O gün hayatımın en güzel günüydü. Hep birlikte, üniversiteyi kazandığım için yemeğe çıkmaya karar vermiştik.
Ben, annem, babam ve kardeşim…
Otobüs şehrin sokaklarında ağır ağır ilerlerken, anılar kalbime bir hançer gibi saplanıyordu.
Tek istediğimiz ailecek yemek yemekti. Birlikte vakit geçirmekti. O gün merkezde bir restorana gitmiştik. Her şey olması gerektiği gibi ilerlemiş, yemeğimizi yemiş, evimize dönmek üzere yola çıkmıştık.
Bir süre sonra babam arabayı aniden durdurdu. Kafam ön koltuğa çarptı. Elimdeki telefondan başımı kaldırıp önce kardeşime baktım, sonra annemle babamın dikkatle baktığı yöne çevirdim gözlerimi.
Bizden yaklaşık yüz metre ileride iki kişi kavga ediyordu. İkisinin de yüzünde siyah kask, üzerlerinde aynı deri ceket vardı. Siyah ceketin üzerinde kızıl bir ejderha figürü bulunuyordu.
Adamların biri diğerine sertçe vurdu; diğerinin ise ayağı kayıp yere düştü. Sürekli birbirlerine vurup bağırıyorlardı ama sesleri kaskların ardında boğuk çıkıyor, söyledikleri anlaşılmıyordu.
Bir anda ayakta olan adam, yerdekine tekmeler savurmaya başladı. Biz daha ne olduğunu anlayamadan belinden bir tabanca çıkardı.
Babam arabadan fırlayıp, silahlı adama “Dur! Yapma!” diye bağırdı.
Ama tetiğe çoktan basılmıştı.
Adam, yerde yatan arkadaşını vurdu.
Babam ona doğru koşmaya başladı. Silahlı olan sendeleyerek geri çekildi ve bir el daha ateş etti.
Babam vuruldu.
Sonra bir kez daha ateş etti. Önce yerdeki adamı, ardından babamı vurdu. Motoruna atladı ve arkasına bile bakmadan kaçtı.
Arabadan indiğimde ayaklarımın altı kana bulanmıştı. Babamın kanı… ve hayatımda hiç tanımadığım bir adamın kanı. Annemin ve kardeşimin çığlıklarıyla kendime geldim. Annem ağlayarak etraftan yardım istiyor, erkek kardeşim acil servisi aramaya çalışıyordu.
Bölüm Yorumları