Dönüp dolaşıp kürkçü dükkânına geri dönmüştüm.
Beni büyüten, yaralayan ve öldüren o şehre…
Dört yıl sonra, bu kez yaralarımı sarması için geri gelmiştim.
Özlemiş miydim? Hayır.
Nefret ediyor muydum? Belki.
Ama kabul etmeliydim ki… seviyordum da.
Otobüs terminalinde oturmuş, annemin gelip beni almasını bekliyordum. Gençlik yıllarım benim için çoktan bitmiş, yetişkinlik başlamıştı. Zira bu şehre adım atar atmaz bulmam gereken bir kardeşim, yanında olmam gereken bir annem ve her nerede saklanıyorsa oradan çekip çıkarmam gereken bir katil vardı.
Her şeyin bir sırası var, dedim kendi kendime.
Her şeyin… sabret Asya, sabret.
Keşke babam burada olup makine mühendisliğinden mezun olduğumu görebilseydi. Keşke hayallerimizin gerçekleştiğine tanık olabilseydi.
Küçükken, arabaları ya da motosikletleri tamir ederken dibinden ayrılmaz, merakla onu izlerdim. Ellerinin nasıl çalıştığını, bir parçayı sökerken yüzündeki ciddiyeti…
Bir gün ona,
“Baba, büyüyünce ben de senin gibi tamirci olacağım,” dediğimde bana bakıp gülümsemişti.
“Sen benden bile daha iyi bir tamirci olacaksın,” demişti.
O gülümseyişini hatırlayıp iç çektim.
Çok özledim baba…
Sesini, gülüşünü, kahkahanı…
Hatta bana kızgınkenki hâlini bile.
Bunları düşünmek istemsizce ağlamama sebep olmuştu. Gecenin bir vakti, Konya Otobüs Terminali’nin ıssız bir bankında, önümde bir yığın bavulla geçmişe gömülmüş, sessizce ağlıyordum.
Ne zamanın geçtiğini ne de yanımda birinin oturduğunu fark etmiştim.
Ta ki bana doğru uzatılan bir eli görene kadar.
İrkilip hemen gözyaşlarımı sildim, kendimi toparlayıp elin sahibine döndüm. Yanımda, daha önce hiç görmediğim bir çocuk oturuyordu. Israrla elindeki kurabiyeyi bana doğru uzatıyordu.
Şaşkın gözlerle ona bakarken konuşmaya karar verdi.
“Alt tarafı bir kurabiye. Seni zehirlemez. Niye bu kadar düşünüyorsun, anlamadım.”
İstemsizce,
“Ne?!” diyebildim.
“Aç olduğunu düşündüm. İnsanlık namına, göz hakkın var diye uzattım. Ama istemiyorsan sen bilirsin.”
Dedi ve kurabiyeyi kendi yemeye başladı.
Şok olmuş bir hâlde onu izledim.
Şaşkınlığımı ve tedirginliğimi bir kenara bırakıp yanımda oturan bu yabancıyı süzmeye başladım. Sarışındı. Mavi gözlüydü. Otururken bile uzanan bacaklarından uzun boylu olduğu belliydi. Burnunda hafif bir çıkıntı, kaşlarında keskin bir kavis vardı. Bir kaşının üzerinde ince bir yara izi gözüme çarpıyordu.
Bölüm Yorumları