Eren, Emre ve ben kahvaltıyı yaptıktan sonra birlikte evimizin üst katındaki terasa çıkmıştık. Bir elimde çay bardağıyla, karşımda oturmuş kardeşimle sohbet eden; benim daha dün tanıştığım ve bugün birden evimde tekrar karşıma çıkan beyefendiyi izliyordum.
Karşımda oturan bu iki beyefendi, sanki ben yokmuşum gibi son derece rahat, normal bir şekilde şakalaşıp eğleniyorlardı.
Daha fazla görmezden gelinmeye dayanamayarak kardeşime döndüm. Sesimin çok sert çıkmaması için kendimi zorlayarak,
“Bunca zamandır neredeydin, Emre Bey?” dedim. Bu sözümle ikisinin de bakışları bir anda bana döndü.
Kardeşim sorumu saçma bulmuş olacak ki omuz silkti.
“Öyle… Orada burada dolanıyordum,” dedi.
Bu umursamaz tavır sinirden gözlerimi kararttı. Elimdeki bardağı masaya sertçe koyup bu kez daha yüksek sesle,
“Dört yıl boyunca sadece orada burada sürttün ve annemle beni aramak hiç mi aklına gelmedi?” diye bağırdım.
Emre gözlerini devirdi, sonra bana delici bir bakış atarak,
“Evet, gelmedi abla,” dedi.
“Ben senin var ya!” deyip bir hışımla ayağa fırladım.
“Nasıl gelmedi? Ne ara bu kadar umursamaz oldun sen Emre? Öldük, öldük dirildik annemle. Başına bir şey geldi sandık. Seni de babam gibi kaybettim sandım,” dedim ve gözlerine bakarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
Ağlamamla Emre yerinden kalktı, yanıma gelip beni sardı. Saçlarımı okşayarak sakin bir sesle konuştu:
“Sakin ol abla… Zamana ihtiyacım vardı. Babam öldükten sonra ne yapacağımı bilmiyordum. Sen üniversiteye gidince çok yalnız kaldım. Nasıl hayatta kalacağımı bilemedim. Sen başka bir şehre taşındın ve beni tek başıma bıraktın. Asya, ben senin gibi değilim. Ne senin kadar zekiyim ne de güçlü. Yalnız kaldım, nereye gideceğimi, kime sığınacağımı bilemedim. Kendime bir amaç bulmak için oradan oraya savruldum. Özür dilerim, daha çok aramalıydım ama yapamadım. Yine de sen gelir gelmez ben de eve döndüm. Bir daha seni ya da annemi bırakıp hiçbir yere gitmeyeceğim.”
Sözleriyle biraz olsun rahatladım. Başımı omzuna yaslayıp,
“Söz mü?” diye sordum.
“Söz,” dedi. Gözlerini yaşlı gözlerime dikerek,
“Aslında buraya dönmemin bir nedeni daha var… Onu buldum,” diye ekledi.
Gözlerimi kırpıştırdım.
“Kimi buldun Emre?” dedim. Hem ona hem de karşımda oturan Eren’e baktım.
Emre cevap vermek yerine benden uzaklaşıp terastaki mobilyaların en ucuna oturdu. Cebinden sigara çıkarıp yaktı. Bana bakarak,
“Babamın katilini buldum abla,” dedi ve sustu.
İçimde büyük bir umut doğdu.
“Nerede? Kimmiş? Nasıl? Dört yıl boyunca nasıl saklanmış? Polise haber verdin mi?” diye soruları peş peşe sıraladım.
“Cevap versene Emre! Lafları ağzından kerpetenle mi alacağız?” diye çıkıştım.
Emre beni susturdu.
“Sakin ol, bağırma. Annem duyacak.”
“Niye sakin olayım? Yıllardır o adamın bulunmasını bekledik. Annem duysa ne olacak? Babamın katilinin hapse gireceğini öğrense en çok o mutlu olur.”
Bölüm Yorumları