Eren ve Emre’nin bana söyledikleri şeyleri sindirmeye çalışırken, bir yandan da babamın öldüğü geceyi hafızamda tekrar tekrar canlandırıyordum. Siyah deri ceketli, siyah pantolon giymiş, kafasında siyah kask olan; hiçbir şekilde yüzü, kimliği, parmak izi bulunamayan babamın katili, benim lise arkadaşım olan Yıldırım’dan başkası değildi.
Nasıl, nasıl, nasıl böyle bir şey olabilir? diye içimden geçiriyordum. Bu nasıl olabilirdi? Daha dört yıl öncesine kadar okulumuzun koridorlarında sessizce yanından geçtiğim kişi bir katildi. Üstelik babamın katili…
Yanımda oturmuş tepkilerimi ölçen Eren’e bakıp tekrar sordum:
“Emin misin?”
Bunu sormamla Eren, oturduğu yerden kalkıp ayaklarımın ucuna çömeldi ve ellerimi tuttu.
“Maalesef tamamen eminim, Asya,” dedi.
Bunu demesiyle başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü. Karşımda diz çökmüş, üzgün gözlerle beni izleyen adam yıllardır babamın katilinin kim olduğunu biliyor, bu da yetmezmiş gibi dört yıldır susuyordu. Peki ama neden?
Hemen ellerimi Eren’in ellerinden çekip sinirle bağırdım:
“Madem bu kadar eminsin, peki neden şimdi karşımıza çıkıp bunları söylüyorsun? Yıllar önce neredeydin!”
Şimdi burada bunları anlatması suçunu hafifletmezdi. Aksine, onu ikiye katlardı. Biliyordu ve yıllarca susmuştu.
“Belki babam öldüğünde şahitlik yapsaydın, şimdiye Yıldırım ağır yaralamanın yanında cinayetten de yargılanıyor olurdu!” diye Eren’e bağırdım.
Eren, benim bağırıp çağırmama hiçbir tepki vermemişti. Ona dönüp tekrar:
“Eğer Yıldırım katil olduğu için suçluysa, sen de katilin kim olduğunu bildiğin hâlde sessiz kaldığın için ondan daha çok suçlusun. Hem ne demiş atalarımız, haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır!” deyip tişörtünün yakasından tutarak çekiştirdim.
Bunu yapmamla Emre de yerinden kalktı. Elimde tutup çekiştirdiğim, neredeyse yırtacağım tişörtü bırakmam için ellerimi Eren’in boynundan ayırmaya çalışıyordu. Sonunda bırakmayacağımı anlayınca pes edip bağırdı:
“Abla, biz bu yolları daha önceden geçtik, yapma!”
“Ne yapma, Emre?” diye aynı ses tonuyla karşılık verdim.
“Bırak çocuğun yakasını. O zaman şahitlik yapsa bile şahitliği geçersiz olurdu,” dedi ve sinirle ellerini saçlarından geçirip dağıttı.
“Ne? Nasıl? Ne saçmalıyorsun sen?” diye tekrar sordum.
O da ellerini saçlarından çekip alnını ovarak konuşmaya başladı:
“Baban ölmeden bir hafta önce Yıldırım ve Eren büyük bir kavga etmişler. Buna diğer çete üyeleri de şahit olmuş. Eren, kavgadan sonra çeteden ayrılmış. Diğer üyeler ise Yıldırım’ın yanında kalıp onunla devam etmeye karar vermişler. Yani Eren şahitlik yapsaydı bile diğer üyeler onu iftirayla suçlardı. Üstelik son haftayı saymazsak o da Kızıl Ejder’in bir üyesiydi.”
Ama yine de bana her şey mantıksız geliyordu.
“Yani bunların hiçbiri Yıldırım’ın babamın katili olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Hem Eren belki diğer üyelere ulaşırsa, onların da babamın cinayet davasını aydınlatmak için şahitlik yapmalarına ikna edebiliriz. Evet, bunu yapabiliriz.”
“Peki, diğer üç üye nerede Eren?” diye sordum.
Bölüm Yorumları