KIZIL EJDER

Eren ve Emre’nin bana söyledikleri şeyleri sindirmeye çalışırken, bir yandan da babamın öldüğü geceyi hafızamda tekrar tekrar canlandırıyordum.

Siyah deri ceketli, siyah pantolon giymiş, kafasında siyah kask olan; hiçbir şekilde yüzü, kimliği, parmak izi bulunamayan babamın katili, benim lise arkadaşım olan Yıldırım’dan başkası değildi.Nasıl, nasıl, nasıl böyle bir şey olabilir? diye içimden geçiriyordum.