KIZIL EJDER

Bölüm 9•

İlk Etap

Tema:
İLK ETAP MOTOR YARIŞLARINA SON 10 GÜN…
Elimde sadece on gün vardı. On gün. Önce Emre’yle babamın tamirhanesini açacak, ardından yeniden faaliyete geçen Kızıl Ejder üyelerinin motorlarını yarışlara hazırlayıp modifiye edecektim.
Bugün ilk gündü. Eren ve Emre, diğer sekiz üyeyi benimle tanıştırmak için babamın tamirhanesine getirecekti. Dört yıl sonra dükkânı tekrar açıp kardeşimle birlikte işletmeye başlıyorduk.
Kahvaltı masasında oturmuş, delici bakışlarla bizi süzen annemin, söylediğimiz yalanlara inanmasa da inanmış gibi yapan bakışlarının üzerimizden çekilmesini bekledim.
Annem bir süre sessiz kaldıktan sonra elindeki çay bardağını masaya bıraktı:
“İkiniz demek babanın dükkânını tekrar açıp işletmek istiyorsunuz, öyle mi?”
Emre, tek kelime etmeden bana baktı. Annemi ikna işini bana bıraktığını açıkça belli ediyordu.
Kardeşimin annemi ikna etmesi neredeyse imkânsızdı. Kendisi sürekli ortadan kaybolduğu için sicili epey kabarıktı. İkimiz de biliyorduk; annem yalnızca ben ikna edebilirsem dükkânı kullanmamıza izin verirdi.
Yüzüme donuk bir ifade takıp konuştum:
“Anne, iş bulmakta zorlanıyorum. İnsanlar kadın bir mühendise güvenmiyor. İş tecrübem olmadığını ve kadın olduğumu vurgulayıp kapıları yüzüme kapattılar. Şimdiden başvurduğum çoğu yerden ret yedim. Babamın dükkânını temizleyip düzenleyip tekrar faaliyete geçirebilirim. Hem sen de biliyorsun, yıllarca babamın yanında çıraklık yaptım. Bunu başarabilirim. Hem dükkânı açarsak Emre’ye de bir şeyler öğretebilirim. Oğlun boş beleş biri olarak etrafta dolaşmasın.”
Emre, bir bana bir anneme bakıp homurdandı:
“Ben boş beleş dolaşan biri değilim.”
Annemle birlikte gülmeye başladık.
Bir süre sonra kardeşime döndüm:
“Gayet boş beleş bir insansın. Yirmi iki yaşındasın; ne bir okula gittin ne bir zanaat öğrendin. Üstelik hiçbir şeye yakınlığın yok. En kısa zamanda bir iş bulup çalışman gerekiyor. Annem seni belli bir yaşa kadar finanse edebilir.”
Söylediklerim yüzünü asmıştı, ama ikimiz de doğru olduğunu biliyorduk. Gözlerimle anneme anlamlı anlamlı baktım. Dükkânı açtırmanın tek yolunun bu olduğunu o da biliyordu.
Emre, çocukluğundan beri bildiğim “küçük Emrah” ifadesini yüzüne taktı:
“Ne kadar ablama ve söylediklerine katılmasam da, ablamın bana tamir işini öğretebileceğini ve dükkânı çekip çevirebileceğini sen de ben de biliyoruz. Kızın bir dahi. Lütfen telaşlanma. Hem ben de ablama yardım edeceğim, söz veriyorum. Ne olur anne, dükkânın anahtarını ver. Söz, bir daha senden habersiz gitmeyeceğim.”
Sonra yavru kedi bakışıyla anneme yalvardı.
Annem, sabahtan beri başını şişirmemize rağmen, anahtarı verdi.
Ama bilmediği bir şey vardı: Dükkân bu gece faaliyete geçecekti. Emre’yle ona, iki ay sürecek restorasyon bahanesi uydurmuştuk. Bu süre boyunca kapalı kepenkler ardında motorları tamir edip modifiye edecektik.
Kahvaltıdan sonra odama gidip üzerimi değiştirdim. Emre’yle dükkâna gidip ekiple tanışacak, işe koyulacaktık.
Dolabımın yanındaki aynadan kendime baktım:
Siyah kargo pantolon

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 24 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları