Yeni bölüme hoşgeldiniz🥰
Lütfen oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayalım:)
İnşallah severek okuduğunuz bir bölüm olur.
Keyifli okumalar✨️
15.Bölüm:Tanışma
Ezgi Doğan'ın anlatımıyla;
''Tamamdır. Anlaştığımız gibi haftaya. Nişandan 2 gün önce orada olacağım.''
Duyduğum cümleleri zihnimin içinde tekrar tekrar okuyup bir anlam yüklemeye çalışsamda bir sonuca varamadım ama haftaya dediğine göre benim sözde olacak nişanımdan bahsediyordu. Nişandan 2 gün önce ne olacaktı ki? Ayrıca konuştuğu kişi kimdi ve bu kişiyle ne anlaştı?
Bu sorular aklımda dönerken kapıya doğru açmak için yaklaşan adım sesleriyle yakalanmamak için hızlı bir şekilde Birce'yle kaldığımız odaya girdim. Odanın kapısı açılınca babamın çıktığını anladım. O, odadan çıkınca bakışlarımı etrafımda gezindirerek telefonumu arıyor gibi yaptım. Babamın bana meraklı gözlerle baktığını hissettiğimde ona doğru döndüm. Doğruydu, sorgulayıcı bir ifadeyle bana bakıyordu. Soğukkanlılığımı korurken aklımdaki planı uygulamak için telefonunu istemem gerekiyordu.
''Baba şey, ben telefonumu bulamıyorumda senin telefonunu iki dakika alsam. Önemli bir arama yapmam gerekiyor da.''
Masum ifademi bozmadan söylediklerimle o da bana tebessüm ederken telefonunu pantolonunun arka cebinden çıkarıp, ''Al kızım.'' Derken bana doğru uzattı.
Yüzümdeki ifadeyi bozmadan telefonunu aldıktan sonra o gidince odanın kapısını kapattım ve en son görüştüğü kişiye baktım. Elim ekranın üzerinde gezinirken son görüştüğü kişiyi gmrünce şaşırmadım. En son benimle görüştüğü görünüyordu.
İnanırsan.
Yani kısacası arayan kişiyi silmişti, tüm gerçekliğiyle aşikardı. Telefonu bildiğim kadarıyla kontrol ederken yine bir sonuca ulaşamadım. Başka bir şey çıkmayacağını anladığımda telefonu kapattım ve annemleri daha fazla bekletmemek adına salona geçtim. Bahsettiği şey sözde olacak nişanla ilgili olabilirdi. Bir ara bu kesinleşirse Serkan'a da bahsederdim.
Salona geçtiğimde telefonunu babama verirken masaya oturduk. Sohbet eşliğinde kahvaltımızı yaparken şimdilik her şey normal gözüküyordu. Kahvaltıyı bitirip masayı annemle birlikte topladıktan sonra koltukta oturan babama doğru ilerledim ve yanına oturdum.
Tamam, sakin Ezgi. Her şey yolunda. Diyeceklerin sadece şunlar: Merhaba baba-
Yok, Merhaba baba olmaz. Başka bir şey....
İç sesimi susturmayı denedim ve babamın gözlerinin içine bakarak aklımdaki ilk kelimelerle konuşmaya başladım.
''Baba... Ben seninle birşey konuşmak istiyorum.''
Sesimi olabildiğince yumuşak çıkarttığım cümlem sonunda babamın sorgulayıcı bakışları üzerimdeydi. Bana anlamayan gözlerle bakarken benim gibi yumuşak bir ton kullandı.
''Dinliyorum kızım.''
Birazdan her şeyi anlatacak olmanın verdiği heyecan vardı içimde. Kekelemem an meselesiydi.
''Baba... ben, o beni aradığınız gün, size söyleyememiştim. Ben... o adamla evlenmek istemiyorum çünkü... Çünkü başkasını seviyorum.''
Kelimelerim peşi sıra cümlelerimi kovalarken babamın gözlerine baktım. Çehresi sertleşmişti fakat neden olduğunu kestiremedim. Bana bir cevap vermeden bakışlarını yere eğdi. İçimde son kalan umutta yavaşça solarken babamın bakışları tekrar beni buldu. Derin bir nefes alarak, ''Ezgi bak kızım. Biz bu çocuğu tanıyoruz. Annen zaten sana anlattı. Helal süt emmiş birisi. Senin bize seviyorum diye gösterdiğin adamın nereden bileceğiz it kopuk olmadığını? Biz büyükler aramızda konuştuk ve ayarladık. Emin ol bu senin için daha hayırlı.'' Diye söyledi sona doğru gülümseyerek. Kaşlarım benden bağımsız çatılırken artık utangaçlığı bir kenara bıraktım. Ses tonumuda kontrol altında tutamamıştım.
Bölüm Yorumları