KALBİN KALBİME ÜSTEĞMEN

Herkese merhabalar, umarım severek okuduğunuz bir bölüm olur.

Keyifli okumalar💕✨️

3.Bölüm:Hastanede İlk Gün

Ezgi Doğan'ın anlatımıyla;

Sabah, yine ve yine alarmımın kulak tırmalayan o sesiyle uyanmıştım ama bu sefer çaldığı yer annemin odası değil, kendi odamdı. İçimde engel olamadığım bir heyecan dıygusu vardı çünkü bugün ilk defa bir hastaneye Cerrah kimliğimle çalışmak için girecektim. Bu yüzden çok heyecanlı ve aynı zamanda da aşırı stresli hissediyordum. Normalde uykudan sıyrılıp yataktan kalkmam için alarmın bir 15 kere falan çalması gerekirdi ama bugün ikinci çalışta hızlı bir şekilde kalktım. Daha ilk günden hastaneye geç kalmak istemezdim. Üzerime askılı beyaz bir badi giymiştim, altıma ise pudra renkli bir kumaş pantolon. Badinin üzerine de yine pantolonla aynı renk bir gömlek giyip önünü açık bırakmıştım. Çok fazla abartılı olmak istemiyordum ama bugün ilk iş günüm olduğu için saçıma doğal görünümlü bir maşa yaptım. Yine abartıya kaçmadan makyajımı da yaptıktan sonra odamdan çıktım ve mutfağa doğru ilerledim. Eslem Rana hariç bugün hepimizin ilk iş günüydü. o yüzden herkeste heyecandan benim gibi erken kalkmıştı. Kahvaltımızı yaptıktan sonra çok fazla oyalanmadan evden çıktık. Zaten Eslem Rana, Ecrin ve ben aynı hastanede çalışıyorduk. Birce'nin okulu ise buraya çok uzak değildi. Arada en fazla üç yada dört sokak vardı. Arabaya bindiğimizde ben şoför koltuğundaydım, yanımda Ecrin, Ecrin'in arkasında Eslem Rana ve onun yanında ise Birce vardı. Yolculuk hemen hemen sessiz geçmişti. Tabii Eslem'in telefon klavyesinden çıkan sesleri saymazsak. Yol boyu dinlediğimiz ses aynen şuydu: Tık. Tık tık. Tık tık tık.

Birce'nin okulunun önüne geldiğimizde hepimizle tek tek vedalaşıp arabadan indi. Vedalaşma faslından sonra bende arabayı hastaneye doğru sürdüm. Arada biraz kızlarlada sohbet ederken zaten hastaneye giden yol 5 dakika civarı olduğundan hızlıca gelmiştik. İiimde bir geç kalma korkusu vardı. Bu yüzden ben direkt olarak vedalaşıp kendi bölümüme geçtim. Hastanede genel cerrah olduğumdan bana ayrılan odama gidip önlüğümü giydikten sonra diğer doktorların olduğu odaya doğru gittim ve bakışlarımı içimden dua ederek nöbet listesinde gezdirmeye başladım.

Gerçekten şans seviyem göz yaşartıyordu. Boş yere dememişler Allah çirkin şansı versin diye. Bir insanın nasıl ilk günden nöbeti olabilirdi ki? Ayarlamaya çalışsam bu şekilde olmazdı.

Şanssızlık.

Bunun başka bir açıklaması yoktu. İç sesim hayata ve bu nöbet programına saydırırken işe iyi tarafından bakmaya çalıştım. Sanki iyi tarafı vardı da. En azından hastanede daha fazla zaman geçirip, kolay alışmış olurdum.

Sonunda bahtıma sövmeyi bırakıp kaderime teslim oldum ve kaybettiğim tüm enerjimi geri toplamaya çalışarak tanışmak için diğer doktorların yanına doğru gittim. Zaten çoğu doktor hastane içinde dağılmış olduğundan odada sadece 2 kişi vardı. Biri kadın diğeri de erkekti. Yüzüme abartılı olmayacak bir şekilde ufak bir tebessüm kondurarak yanlarına ilerledim ve kendimi tanıttım.