KALBİN KALBİME ÜSTEĞMEN

Herkese merhaba, yeni bölümle geldim.İnşallah beğenirsiniz

Gökberk'i fotoğrafın mavi gözlü hali olarak düşünebilirsiniz:)

Keyifli okumalar💝🥰

5.Bölüm:İlk kıvılcım

Ecrin Gürmen'in anlatımıyla;

(1 gün önce)

Akşama doğru hastaneye yüksek sesli siren eşliğinde bir ambulans giriş yapmıştı. Ardından ise Askeri bir araç. İşte o an anlamıştım vatan uğruna yaralanan bir asker geldiğini. Bu Albayrak uğruna, o göklerde dalgalansın diye birinin daha yaralandığını.

Askeri araçtan inenler ise Nazlı ve bir timdi. Bakışlarım hepsinin üzerinde kontrol amaçlı gezindi. Ben onlara bakıyordum ama hepsi pür dikkat sedyedeki askere odaklanmıştı.

O sırada bir askerin bakışları bana doğru çevrildi.

Bir okyanustan daha derin mavilere sahip bakışları...

Sadece birkaç saniye bakışlarımız birbirine değmişti ama bu bile içimde bazı kıvılcımların ufak ufak çakmasına sebebiyet vermişti.

Daha önce hiç görmediğim veya tanımadığım bu adam, aslında o kadar yakın geliyordu ki anlatamazdım...

Ben, gözlerimi içine düştüğüm dipsiz mavilerinden çıkarmaya çalışarak Ezgi'ye doğru baktım. Onun gözlerinde isimlendiremediğim bir bakış vardı ve ambulansa doğru koşuyordu. Normal gelen hastalara davrandıpından daha telaşlı bir hâli vardı. Tabii bunun sebebi bence hastaneye bir askerin gelmesiydi çünkü sadece Ezgi değil, neredeyse tüm hastane ve sağlık çalışanları endişeli bir hâldeydi. Daha fazla beklemeden hastanın durumunu öğrenmek adına bende ambulansa doğru koşar adım yürümeye başladım.

İçeriye girdiğimizde askerin ameliyata alınması gerektiği söylenmişti. Biz birkaç hemşire ve doktor olarak zaman kaybetmeden askeri ameliyata almıştık. Ben Ezgi'nin o telaşlı halinden sonra ilk gireceğini tahmin etmiştim ama biz ameliyata başladıktan birkaç dakika sonra girmişti. Aslında ameliyata bende girmiştim ama Ezgi öyle odaklanmıştı ki beni görmemişti bile.

Ameliyat başladığında orada olsam bile sonradan hastaneye başka bir durumu kritik hasta geldiği için, birazda doktor ve hemşire yetersizliğinden, çıkmak zorunda kalmıştım.

İlk kurşun çıkarıldıktan sonra üzerimde günün yorgunluğuyla da beraber ameliyathaneden çıkmıştım. Ameliyathanenin kapısı açılınca karşımda bana iyi birşey söylemem için umutla bakan bir sürü asker gördüğümde önce içim burkuldu. Daha sonra onların morallerini düşürmemek, aksine içlerine biraz olsun rahatlık yüklemek adına önce boğazımı temizledim. Akabinde yorgunluktan ağıran yüzüme bir kaç mimik ekleyerek açıklama yaptım.

"Ameliyat hâlâ devam ediyor ama merak etmeyin. İlk kurşun çıkarıldı. Bir süre sonra doktorumuz çıkıp detaylı bir bilgilendirme yapacaktır zaten."

Herkes parçalanmış, dağılmış ve gözlerinin feri sönmüştü ama yaptığım açıklama ile amacıma ulaşarak onları biraz daha rahatlatmış gibiydim. Bütün askerlere göz gezdirdikten sonra bakışlarım benden bağımsız bir şekilde o mavilere çekildi, gözlerim tekrar onu buldu. İstemsizce baktığım kişininde bana baktığını fark edince yanaklarıma doğru yükselen vir kırmızılıkla adımlarımı gerilettim. Daha fazla orada durmamak için o mavilerin esaretinden kurtularak ilerlemeye başladım. Aklımın ve kalbimin, henüz benim keşfedemediğim köşesindeki onunla...