Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
5.Bölüm
Berfin Karatay'ın anlatımıyla;
Akşam olduğunda sonunda karakoldan çıkabilmiş, eve doğru gidiyorduk. Gün boyu her türlü adrenalin ve macerayı yaşamıştım. Benim hayatım ne ara bu kadar hızlı bir hâl almıştı?
Kendi içimde sorduğun soruyu bile cevaplayabilecek durumda değildi zihnimin içi. Yaşadıklarımız cidden normal değildi.
En azından benim açımdan.
Şuanda karakoldan çıkmış ve eve giden taşlı yolda yürüyorduk. Yanımızda ek olarak Tuğra abim, Karan ve Ateş'te vardı. Nedeni yine Tuğra Han'ın saçma sapan kuruntularıydı. Neymiş, Ufuk'u az dövmüşte dersini almadan bırakmış. Bu yüzden tekrardan yolumuzu kesebilirmiş.
Mıy mıy mıy.
İtiraz etmemize izin vermeden üçüde peşimize takıldığından el mahkum kabul etmek zorunda kalmıştık. Üçününde cüssesi bizden kat kat fazla olduğundan biz Aybüke'yle önden yürürken onlar arkamızdan bodyguard gibi geliyorlardı. Tuğra abimin kaşı patlamıştı fakat ne kadar ısrar etsek bile hastaneye gitmeye bir türlü ikna edememiştik.
Kendisinin doktor fobisi varmış...
Yani bunu küçükkende söyler dururdu ama hiçbirimiz ciddiye almazdık. Bazen yaralandığında teyzemin zoruyla birkaç kez eve gelen doktorlara görünmüştü fakat kendisi hastane ortamına adım atmaya tövbeli gibi bir şeydi. Çok saçmaydı.
Kaşı patlamıştı ve büyük ihtimallede dikiş atılması gerekiyordu. Ben biraz olsun ilk yardım yapmayı bilsemde dikiş atacak seviyede değildim. Karan ve Aybüke'de aynı şekildeydi fakat Ateş biliyormuş. Yolda pansuman yapmak için konu açılınca söylemişti. Kendisi eskiden bizim okuduğumuz üniversitede okuyormuş ama 1.sınıfı bitirmeden edebiyatı bırakıp Kara Harp Okulu'na geçmiş.
Şu Aybüke'nin takıntılı olduğu Harp Okuluydu galiba.
Bir insanın içinde yoğun derecede vatan sevgisi yoksa hiçbir insan tutupta bir sene boyunca okumuş olduğu edebiyatı bırakmazdı bence. Neden veya nasıl bıraktığını bilmiyordum, açıkçası merakta etmiyordum.
Meraktan, asla dudaklarını kemirmeyen sen, iki saattir dudaklarını kemiriyorsun Berfin.
Benim zıttıma giden iç sesimi susturdum. Tamam haklılık payı vardı ama o kadar da değildi.
Yalan.
Tamam belki biraz merak etmiş olabilirim.
Biraz mı? Allah çarpar, yalan söyleme Berfin.
Tamam! Merak ediyordum, evet ama her insan merak ederdi yani! Üstü kapalı bir şekilde kestirip attı neticede.
Harp Okuluna takıntılı olan açık sözlü Aybüke merak etmedi, dedi gerçekleri yüzüme vuran iç sesim.
Tamam, ama her insan merak ederdi.
Her insan etmez Berfin. Sadece öze-
Yeterliydi bu kadar! İç sesim ve içimde yaşadığım çelişkiler olayı fazla abartıyordu. Karşımda geçmişini bilmediğim bir adam vardı ve merak etmem çok normaldi.
İsmi gibi gözleri ateşe benzeyen bir adam...
Kaldırım taşları üzerinde sert adımlarla giderken gözlerimi iç sesimi susturmak için sıkıca kapattım. Hemen yanımda, Karan'ın biraz daha önünde Aybüke vardı. Tuğra abim yan tarafımda ve Ateş ise tam arkamdaydı. Yanmaya başlamıştım ve hava da terleyecek kadar sıcak olmadığından bir bahanem yoktu.
Bu bölümün ilk 25 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları