KORUYANIN TANIĞI

Sylvariella bunu fark ettiğinde, ormanın ışığı değişti.

Bu değişim büyük değildi.

Ağaçlar yerinden oynamadı. Göl yarılmadı. Taşlar çatlamadı. Gökyüzünün rengi bir anda değişip dünyayı başka bir mevsime savurmadı. Ama açıklığın üstündeki hava, sanki çok uzun zamandır tuttuğu bir soluğu ilk kez yavaşça bırakmış gibi hafifledi.

Yarım halkanın çevresinde dolaşan görünmez baskı, onları merkeze çekmek yerine bir adım geri çekilip dinlemeye başlamıştı.

Lura bunu bedeninde hissetti.

Omzundaki iz hâlâ vardı. Hâlâ canlıydı. Hâlâ teninin altında yabancı bir soğukluk gibi duruyordu. Ama artık onu ileri iten görünmez kanca gibi davranmıyordu. Daha çok, bir yerin hâlâ açık olduğunu hatırlatan ince ve soğuk bir çizgiye dönüşmüştü.

Bu bile başlı başına farklıydı.

Çünkü önceki günlerde geçiş ağzı, onun bedenini kendi isteğiyle karıştırıyordu. Yaklaşmasını istiyor, geri çekildiğinde sızlıyor, Bluebell uzaklaşınca boşluğu büyütüyordu. Şimdi ise Lura’nın omzundaki iz hâlâ uyanıktı ama saldırmıyordu.