KORUYANIN TANIĞI

Lura, o ince, neredeyse huzura benzeyen hissin omzuna konmasına izin verdiği an, ondan nefret etti.

Çünkü huzur, dikkati gevşetirdi.

Dikkat gevşediğinde de sınırlar açılırdı.

Bu yüzden geri çekildikten sonra ilk yaptığı şey merkeze değil, Bluebell’e bakmak oldu. Mavi peri hâlâ yarım halkanın önündeydi. Küçük bedeni yorgun görünüyordu ama ışığı dağılmıyordu. Bu da Lura’yı rahatlatmadı. Dağılmayan ışık, her zaman güçlü olduğu anlamına gelmezdi. Bazen yalnızca son çizgisine kadar direniyor olurdu.

Kael de aynı şeye bakıyordu.

Yüzündeki solgunluk hâlâ geçmemişti. Yaralı bedeni bütün günün ve gecenin ağırlığını taşıyordu; ama gözlerinde uyku yoktu. Artık yalnızca yarasından değil, gördüğü şeylerden de yorgundu. Taş düzeninin yanlış hikâyeleri, veliaht yüzlü taşıyıcı, patikadan gelen karanlık, Bluebell’i istemesi, Lura’nın omzundaki açık iz… Hepsi yüzüne ince, silinmeyen çizgiler bırakmıştı.

“Bunu tekrar denemeliyiz,” dedi.

Lura başını çevirdi.