KORUYANIN TANIĞI

Bu sözden sonra açıklık bir anlığına tamamen sustu.

Ne göl kıpırdadı ne yarım halkanın altındaki koyu cam yüzey ışık verdi ne de patikanın ağzındaki karanlık yer değiştirdi. Sanki Sylvariella, Lura’nın o tek cümlesini duyup çevresine ince, görünmez bir çember çizmişti.

Bırakmayacağım.

Bu, yalnızca bir kararlılık değildi artık.

Bir hat çizgisiydi.

Lura bunu söylerken kime söylediğini tam bilmiyordu. Yarım halkaya mı? Kendi bedenine mi? Omzundaki ize mi? Bluebell’e mi? Yoksa bütün bu yerin içinde, ondan bir şey almaya çalışan her şeye mi?

Belki hepsine birden.

Belki de ilk kez, bir cümlenin tek bir hedefe değil, Lura’nın içindeki bütün açık yerlere aynı anda söylenmesi gerekiyordu.