KORUYANIN TANIĞI

Sabah olduğunda Sylvariella’nın ışığı önceki günlerden daha soluktu.

Bu, zayıflık değildi.

Daha çok, çok derin bir yerin gözlerini kısmış gibi bakmasıydı. Gölün üstündeki sis inceydi ama dağılmıyordu. Ağaçların gümüş kabuklarında dolaşan ışık daha yavaş akıyor, dalların arasındaki durgunluk sanki gece boyunca duyduğu bütün sözleri hâlâ içinde tutuyordu.

Yarım halka uzaktan bakıldığında suskun görünüyordu.

Ama Lura artık o suskunluğun altındaki bekleyişi duyabiliyordu.

Bu yer hiçbir zaman gerçekten sessiz kalmıyordu. Yalnızca neyi ne zaman söyleyeceğini seçiyordu.

Seris geri gelmemişti.

Henüz.