KORUYANIN TANIĞI

Tanıklık Taşı’nın kabulü tamamlandığında, açıklıktaki her şey birkaç saniye boyunca sustu.

Ne göl kıpırdadı.

Ne ağaçların yaprakları birbirine sürtündü.

Ne de yarım halkanın altındaki koyu cam yüzey ışık verdi.

Sanki Sylvariella, Lura ile Kael’in avuçlarının altında söylenmeyen ama taşınan cevabı kendi derinliğine çekmiş; onu toprağın, suyun, gölgenin ve eski ateş mühürlerinin içine işlemişti.

O sessizlik zafer sessizliği değildi.

Lura bunu hemen anladı.

Zaferler bazen fazla gürültülü olurdu. İnsan, kazandığını sandığı anda gevşerdi. Oysa bu sessizlik gevşemeye izin vermiyordu. Daha çok, bir şeyin “tamam, şimdi bedeli geliyor” demeden önce aldığı uzun, ölçülü soluk gibiydi.