KORUYANIN TANIĞI

Öğle, Sylvariella’nın üstüne yavaşça eğildi.

Bu ormanda ışık hiçbir zaman yalnızca ışık değildi. Sabahları ince, saydam ve neredeyse kırılgan olurdu; gövdelerin arasından süzülürken ağaçların gümüş kabuklarına dokunur, yaprak damarlarında soluk çizgiler uyandırırdı. Öğleye yaklaşınca değişirdi. Derinleşir, altınla gümüş arasında kararsız kalan bir parıltıya dönüşürdü. Sanki ormanın içine saklanmış eski bir alev, günün ortasında ağır ağır soluk alıyor, hiçbir şeyi yakmadan yalnızca varlığını hatırlatıyordu.

Lura bu değişimi izledi.

Sevmedi.

Çünkü değişen yerleri okumak daha zordu.

Sabit olan şeylerin kuralları olurdu. Bir duvar yerinden oynamazsa, ona sırtını verip veremeyeceğini anlardın. Bir açıklık hep aynı yere çıkıyorsa, kaçış ihtimalini hesaplardın. Bir adam her zaman sağ eliyle saldırıyorsa, sol tarafındaki boşluğu görürdün.

Ama Sylvariella sabit değildi.

Burada ışık bile niyet değiştirir gibiydi.