KORUYANIN TANIĞI

Sabah bu kez yumuşak gelmedi.

Sylvariella’nın ışığı ağaçların arasından süzülürken önce gölün üstündeki sisi kaldırdı, sonra köklerin arasına çökmüş geceyi yavaşça geri çekti. Gümüş gövdelerin üzerinde ince damarlar belirdi. Yapraklar, uykudan uyanan canlıların parmakları gibi hafifçe kıpırdadı. Gölün yüzeyi sabahın ilk ışığını aldı ama parlamadı; yalnızca derinleşti.

Su, gece boyunca gördüklerini saklayan bir göz gibi koyu duruyordu.

Lura için gece tam anlamıyla bitmemişti.

Gözlerini kapatmamıştı.

Kapanmasına da izin vermemişti.

Kayanın üstünde, sırtını yine hiçbir şeye tamamen vermeden oturmuş; Kael’in soluk alışını, ateşini, sayıklamalarını ve arada boğazına takılan kırık kelimeleri dinlemişti.

Aldren.