KORUYANIN TANIĞI

Lura, işaretli taşı gece boyunca açık bırakmak istemedi.

Bunu düşünerek değil, içgüdüyle biliyordu.

Bazı şeyler karanlıkta bırakıldığında büyürdü. Bir yaranın üstü kapatılmazsa kan sızardı. Bir iz silinmezse yol gösterirdi. Bir düşman öldürülmeden bırakılırsa geri dönerdi. Ve sana bakıyormuş hissi veren bir geçit, gece boyunca öylece bırakılırsa yalnızca beklemezdi.

Öğrenirdi.

Sylvariella’da her şey öğreniyordu.

Ağaçlar adımlarını öğrenmişti. Göl, yüzünü suya eğdiği anları. Periler, hangi susuşta geri çekildiğini, hangi tehlikede elinin silaha dönüştüğünü. Taşlar, kanın ve ışığın birbirine değdiği anları. Şimdi de yarım halkanın içindeki o yeni altın iz, onların ne zaman yaklaştığını ne zaman geri çekildiğini, hangi sözcükte gerildiklerini, hangi boşlukta beklediklerini öğreniyordu.

Lura buna izin vermeyecekti.

En azından kolayca.