KORUYANIN TANIĞI

Ertesi sabah Bluebell’i merkeze dahil etmeye karar verdiklerinde, bunu en çok Bluebell’in kendisi istemiyor gibi görünüyordu.

Mavi peri, normalde Lura’nın omzuna ya da görüş çizgisinin tam ucuna yerleşirdi. Onu rahatsız etmeyecek kadar yakın, ama yok sayılamayacak kadar görünür olurdu. Lura artık Bluebell’in bu mesafeleri rastgele seçmediğini biliyordu. O küçük ışık hiçbir zaman yalnızca uçmuyordu; yer seçiyordu.

Birinin yolu kapanırsa önüne geçiyordu.

Bir şey yanlışsa ışığı keskinleşiyordu.

Lura’nın omzundaki karanlık iz sızladığında, oraya değmeden yakınında duruyor; sanki dokunmanın bile bir karar olduğunu biliyormuş gibi davranıyordu.

Kael’in yarası yeniden açılacak gibi olduğunda, doğrudan ona gitmiyor, önce Lura’ya bakıyordu.

Ve yarım halka hareket ettiğinde…

Bluebell değişiyordu.