MARAZ

“Ben Aylin Algan, Kayalı Dans Akademisinin eğitmenlerindenim. İnsanlar kontrolden çıkmış gibi birbirlerine saldırıyor, sizi ısırdıklarında dakikalar içinde siz de onlardan oluyorsunuz. Isırılmamaya çalışın, kan ya da tükürükle bulaşıyor, kesinliği olmadığı için ikisinden de uzak durmanızı tavsiye ediyorum. Kendinizi güvenli alanlarla koruyun. Ayrıca salon 3 güvensiz, sakın oraya gitmeye kalkmayın.”

Büşra Tunalı, “Aylin Hoca,” dedi heyecanla. “Kan ya da tükürükle bulaşıyor dedi, duydunuz mu? Aylin Hoca’nın yanına gitmeliyiz, haber almış olmalı!”

Reha Kurşunlu, Yiğit Kurşunlu, Karaca Karadağlı, Ezgi Şenler, Büşra Tunalı ve Korkut Yılmaz, salon 3’te yapılan saldırıdan kaçmayı başaran sayılı kişilerden olmuşlardı. Kendilerini altıncı katın tuvaletinde kilitlemişler ve güvende kalmışlardı. Bu sırada acil durum numarasına çağrı yönlendirmişlerdi ancak çağrıya cevap veren hiç kimse olmamıştı, zaten internetin çekmesi söz konusu bile olmuyordu. 

Bu fikre ilk karşı çıkan kişi Yiğit Kurşunlu olmuştu. “Saçmalama, üst kata çıkana kadar ağzımıza sıçarlar. Ayrıca duyuruyu nereden yaptığını bile bilmiyoruz.”

Reha Kurşunlu, oğlunun sözlerinden sadece bir kelimesine odaklanarak ona uyarıda bulundu. “Düzgün konuş sıpa.” 

“Müdürün odasından yapmış olabilir,” diyerek fikir veren siyah gözlerin sahibi, Karaca Karadağlı’dan başkası değildi. “Bir üst kat ama riske girmek doğru mu, bilemedim.” 

“Çocuklar,” diyerek dikkatleri üzerine çekti Reha Kurşunlu. Otuz dokuz yaşında ve aralarındaki en büyük kişi olarak gençlerin sorumluluklarını üstleniyordu. “Hiçbir yere gitmiyoruz, yardım gelene kadar burada bekleyeceğiz.”

Büşra diğerlerine göre asice davranıyordu, sesi yüksekti. “Gitmek istiyorum buradan!”